Lech Kaczyński (18.06.1949-10.04.2010)
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Lech Kaczyński był absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, doktorem habilitowanym nauk prawnych, profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Gdańskiego i Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Specjalizował się w prawie pracy, był autorem między innymi takich publikacji, jak Ocena nowelizacji kodeksu pracy oraz Przewodnik do nauki prawa pracy.
Lech Kaczyński był aktywnym działaczem opozycji w okresie PRL. Od 1978 roku działał w Wolnych Związkach Zawodowych. W 1981 roku został delegatem na I Zjeździe Krajowym Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Przewodniczył zespołowi do spraw uregulowania stosunków z Polską Zjednoczoną Partią Robotniczą. W okresie stanu wojennego od 13 grudnia 1981 do 15 października 1982 roku był internowany w Strzebielinku. Od 1983 brał udział w posiedzeniach Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność”. Wchodził w skład regionalnej Rady Pomocy Więźniom Politycznym w Gdańsku. W 1988 roku był doradcą strajkujących robotników w Stoczni Gdańskiej. Pod koniec lat 80-tych był bliskim współpracownikiem Lecha Wałęsy. Od kwietnia 1989 roku wchodził w skład prezydium Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność”.
Jako działacz opozycji niejednokrotnie prowadził szkolenia i wykłady dla robotników z zakresu prawa pracy i historii PRL. W maju 1990 został wybrany na pierwszego wiceprzewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”.
Był senatorem I kadencji (1989-1991) oraz członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Sprawował mandat posła na Sejm I kadencji (1991-1993) z listy Porozumienia Centrum.
Od marca do października 1991 roku zajmował stanowisko ministra stanu do spraw bezpieczeństwa nadzorującego pracę Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
W 1992 roku został wybrany przez sejm na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
W 2000 roku został powołany przez Aleksandra Kwaśniewskiego na urząd ministra sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka.
W 2001 roku został współzałożycielem i pierwszym prezesem partii Prawo i Sprawiedliwość. Od 2003 pełnił funkcję prezesa honorowego. Wystąpił z partii po objęciu urzędu prezydenta Rzeczypospolitej.
W 2002 roku Lech Kaczyński został wybrany na prezydenta m. st. Warszawy z ramienia partii PiS i pełnił ten urząd do 2005 roku.
23 października 2005 roku Lech Kaczyński, otrzymując ponad 54% głosów, wygrał wybory prezydenckie. Urząd prezydenta objął 23 grudnia 2015 roku, składając przysięgę przed Zgromadzeniem Narodowym.
Podczas swej prezydentury Lech Kaczyński odwiedził 36 państw i złożył 116 wizyt.
Jednym z najważniejszych wydarzeń podczas prezydentury Lecha Kaczyńskiego było udzielenie poparcia dla Gruzji, która w 2008 roku została zaatakowana przez wojska rosyjskie. Zainicjował wyjazd prezydentów Ukrainy, Litwy , Estonii oraz premierem Łotwy do Gruzji, gdzie wspólnie uczestniczyli w wiecu politycznym w Tbilisi, okazując poparcie prezydentowi Gruzji Micheilowi Saakaszwilemu. Lech Kaczyński był zdecydowanym przeciwnikiem agresywnej polityki Władimira Putina, co niejednokrotnie podkreślał.
Lech Kaczyński prowadził aktywną politykę historyczną. W 2006 roku powołał Order Krzyża Wojskowego, przyznawany za wybitne zasługi przeciw terroryzmowi lub podczas operacji pokojowych. Był inicjatorem święta Żołnierzy Wyklętych.
„Odwaga i wiarygodność” – tak brzmiało hasło przewodnie podczas kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego, które od zawsze przyświecało jego polityce. Historia, pamięć narodowa, świadomość patriotyczna były zawsze traktowane przez Lecha Kaczyńskiego w sposób szczególny.
Został pochowany w krypcie pod Wieżą Srebrnych Dzwonów bazyliki archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu wraz z małżonką Marią Kaczyńską.
Maria Kaczyńska (21.08.1942-10.04.2010)
Małżonka Prezydenta RP
Ojciec Marii Kaczyńskiej, Czesław Mackiewicz, walczył w Okręgu Wilno AK, za co został skazany w 1949 roku na karę pięciu lat więzienia. Jeden z jego braci walczył w szeregach II korpusu gen. Władysława Andersa pod Monte Cassino, drugi brat- Witold- był ofiarą zbrodni katyńskiej, został zamordowany przez NKWD w Charkowie.
Po II wojnie światowej Maria Kaczyńska wraz z rodziną została przymusowo wysiedlona z Wileńszczyzny. Ukończyła Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Sopocie. Następnie podjęła pracę w Instytucie Morskim w Gdańsku.
W 1978 roku wyszła za mąż za Lecha Kaczyńskiego. Podczas prezydentury męża Maria Kaczyńska zajęła się działalnością charytatywną, objęła patronat nad wieloma akcjami dobroczynnymi, została honorowym patronem wielu inicjatyw na rzecz dzieci niepełnosprawnych i chorych, profilaktyki zdrowia.
Jako specjalny wysłannik reprezentowała prezydenta RP podczas wielu uroczystości poza
granicami kraju, znała cztery języki: angielski, francuski, rosyjski i hiszpański. W 2007 roku wraz z Ludmiłą Putin otworzyła Dom Polski w Sankt Petersburgu, w tym samym roku podejmowała małżonkę prezydenta George'a W. Busha – Laurę Bush.
W kwietniu 2008 imieniem i nazwiskiem prezydentowej Marii Kaczyńskiej oficjalnie nazwano nową odmianę tulipana, którego wyhodowanie trwało 18 lat. Była pierwszą osobistością z Polski, która została uhonorowana w ten niezwykły sposób.
Para Prezydencka została pochowana w krypcie pod Wieżą Srebrnych Dzwonów bazyliki archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu.
Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w służbie państwu i społeczeństwu.
Ryszard Kaczorowski (26.11.1919-10.04.2010)
Ostatni Prezydent II Rzeczypospolitej
Pochodził ze szlacheckiej rodziny herbu Jelita.
Od młodości związany się z harcerstwem. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Białegostoku współtworzył Szare Szeregi. W 1940 r. aresztowany przez NKWD i skazany na karę śmierci, którą – po stu dniach oczekiwania w celi śmierci – sąd wojskowy ZSRR zmienił na dziesięć lat łagrów. Karę odbywał na Kołymie w kopalni złota, zwanej Doliną Śmierci. Wolność odzyskał w 1941 r., po podpisaniu między Polską a ZSRR układu Sikorski–Majski.
W marcu 1942 r. Ryszard Kaczorowski wstąpił do Armii Polskiej generała Władysława Andersa i przeszedł z nią cały szlak bojowy. Brał udział w bitwie o Monte Cassino. Po zakończeniu wojny pozostał w Wielkiej Brytanii.
W 1984 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
W 1986 r. w rządzie na emigracji został ministrem do spraw krajowych. W 1989 r. objął stanowisko prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Jako ostatni pełnił tę zaszczytną funkcję. W 1990 r. podczas ceremonii na Zamku Królewskim w Warszawie przekazał Lechowi Wałęsie urząd i insygnia władzy.
W dalszym ciągu mieszkał w Londynie, jednak często przebywał w Polsce, gdzie uczestniczył i patronował wielu wydarzeniom.
Ryszard Kaczorowski był m.in. sekretarzem honorowym Funduszu Pomocy Krajowej, przewodniczącym Rady Dziedzictwa Archiwalnego w Warszawie, członkiem Głównej Kwatery Harcerzy Związku Harcerstwa Polskiego poza granicami Kraju w Londynie, członkiem Rady Programowej Towarzystwa Naukowego im. Stanisława ze Skarbimierza, patronem Fundacji
Ochrony Zabytków Militarnych w Londynie oraz honorowym członkiem Polish American Youth w Chicago.
W 2004 został odznaczony przez królową Elżbietę II za wybitne zasługi dla Polonii brytyjskiej honorowym kawalerem I klasy brytyjskiego Orderu św. Michała i św. Jerzego. Przez Jana Pawła II odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Piusa IX. Odznaczony także Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Krzyżem Więźnia Politycznego, Krzyżem Franciszkańskim oraz Krzyżem Armii Krajowej i Medalem Polonia Mater Nostra Est. Uhonorowany Medalem Konfederacji Jasnogórskiej. W 2010 otrzymał z rąk ministra Radosława Sikorskiego Odznakę Honorową „Bene Merito”.
Był doktorem honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego, Akademii Medycznej w Białymstoku, Uniwersytetu w Białymstoku, Uniwersytetu Opolskiego oraz Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.
Został pochowany w Panteonie Wielkich Polaków warszawskiej Świątyni Opatrzności Bożej.
Joanna Agacka-Indecka (18.12.1964-10.04.2010)
Prezes Naczelnej Rady Adwokackiej Polska adwokat, w latach 2007–2010 prezes Naczelnej Rady Adwokackiej. Ukończyła prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 1996 r. rozpoczęła praktykę adwokacką. Przez wiele lat pracowała na uniwersytecie jako asystent w Katedrze Postępowania Karnego. W 2001 r. została członkiem Okręgowej Rady Adwokackiej w Łodzi, w której zapoczątkowała prace Komisji Prawnej oraz cykl Ogólnopolskich Konferencji Komisji Prawnych okręgowych rad adwokackich. W 2004 r. roku została wiceprezesem Naczelnej Rady Adwokackiej, a w 2007 r. została wybrana na stanowisko jej prezesa. Od początku 2010 r. pracowała również w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego działającej przy Ministerstwie Sprawiedliwości. Została pochowana na Starym Cmentarzu w Łodzi. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem "Bene Merentibus Iustitiae – Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości" oraz Srebrnym Medalem Pamiątkowym Ministra Sprawiedliwości.
Ewa Bąkowska (2.08.1962-10.04.2010)
Przedstawiciel Rodzin Katyńskich Wnuczka generała Mieczysława Smorawińskiego zamordowanego w Katyniu. Była bibliotekarką, a później kustoszem w Bibliotece Jagiellońskiej, gdzie między innymi kierowała Oddziałem Informacji Naukowej i Katalogów. Była autorką publikacji z zakresu bibliotekarstwa i informacji naukowej. Ewa Bąkowska była działaczką i członkiem zarządu Stowarzyszenie Rodzin Ofiar Katyńskich Polski Południowej w Krakowie, którego współzałożycielem był jej ojciec – Jerzy Smorawiński. Po śmierci została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Andrzej Błasik (11.10.1962-10.04.2010)
Dowódca Sił Powietrznych RP Ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych. Był pilotem Wojska Polskiego, absolwentem Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, Holenderskiej Akademii Obrony w Hadze oraz Szkoły Wojennej Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w Montgomery. Był pilotem klasy mistrzowskiej, dowódcą wielokrotnie odznaczanym za swoje zasługi najwyższymi odznaczeniami cywilnymi i wojskowymi. Od 19 kwietnia 2007 r. był dowódcą Sił Powietrznych RP, nominowany na to stanowisko przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Wkrótce mianowany został na stopień generała broni. Pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i awansowany do stopnia generała.
Krystyna Bochenek (30.06.1953- 10.04.2010)
Wicemarszałek Senatu RP Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Śląskim. Od 1976 była dziennikarką Polskiego Radia Katowice. Była inicjatorką Ogólnopolskiego Dyktanda, Wchodziła w skład Rady Języka Polskiego przy prezydium PAN. W 2004 roku została senatorem. 5 listopada 2007 roku została powołana na stanowisko wicemarszałka Senatu VII kadencji. Brała aktywny udział w upowszechnianiu i popularyzacji kultury języka polskiego. Inicjowała i przeprowadzała szczytne akcje społeczne promujące zdrowy i świadomy styl życia. Została pochowana na cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach. 16 kwietnia 2010 została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Anna Maria Borowska (20.07.1928-10.04.2010)
Przedstawiciel Rodzin Katyńskich Pochodziła z Wileńszczyzny. Córka Franciszka Popławskiego, legionisty-piłsudczyka, oficera Korpusu Ochrony Pogranicza - zamordowanego w 1940 w Lesie Katyńskim. W kwietniu 1940, jako dziecko, wraz z rodziną, została wywieziona na Sybir. W 1946 wróciła do Polski. Anna Borowska była działaczką społeczną, wiceprzewodniczącą Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich w Gorzowie Wielkopolskim, działała między innymi w Związku Sybiraków i Apostolstwie Maryjnym. W 2007 r. została przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Anna Maria Borowska poleciała do Katynia na grób swojego ojca - oficera Korpusu Ochrony Pogranicza. Zabrała ze sobą wnuka. Została pochowana w Gorzowie Wielkopolskim. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Bartosz Borowski (3.06.1978-10.04.2010)
Przedstawiciel Rodzin Katyńskich Prawnuk zamordowanego w Katyniu oficera KOP ppor. Franciszka Popławskiego. Wnuk Anny Marii Borowskiej, wiceprzewodniczącej Gorzowskiej Rodziny Katyńskiej, która także zginęła w katastrofie pod Smoleńskiem. Skończył studia inżynierskie na Akademii Rolniczej w Szczecinie. Pracował jako kierowca ciężarówki. Do Katynia leciał między innymi po to, aby ze swoją babcią Anną Marią Borowską odwiedzić miejsce spoczynku swojego pradziadka- oficera Korpusu Ochrony Pogranicza podporucznika Franciszka Popławskiego. Został pochowany na cmentarzu w Gorzowie Wielkopolskim. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Tadeusz Buk (15.12.1960-10.04.2010)
Generał Dywizji Wojska Polskiego Ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Pancernych w Poznaniu. W latach 2000-2001 szkolił się w Stanach Zjednoczonych, w 2002 roku ukończył studia operacyjno-strategiczne w Akademii Obrony Narodowej i został dowódcą 34. Brygady Kawalerii Pancernej. W sierpniu 2004 roku awansowany do stopnia generała brygady, a następnie wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy IV zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku. W styczniu 2007 roku skierowany do Afganistanu. Był zastępcą dowódcy Połączonego Dowództwa do spraw Budowania Afgańskiego Systemu Bezpieczeństwa. Po powrocie objął dowództwo 1. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej. W lipcu 2007 roku gen. T. Buk został awansowany do stopnia generała dywizji i wyznaczony na stanowisko dowódcy IX zmiany PKW w Iraku. Dowodząc Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe dokonał zmiany taktyki działania. 15 września 2009 roku prezydent Lech Kaczyński wyznaczył gen. Tadeusza Buka na stanowisko Dowódcy Wojsk Lądowych. Pochowany na cmentarzu w Spale. Generał Tadeusz Buk został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz awansowany na stopień generała broni.
Miron Chodakowski (21.10.1957-10.04.2010)
Abp gen. bryg., Prawosławny Ordynariusz Wojska Polskiego Arcybiskup hajnowski, dr teologii, wikariusz diecezji warszawsko-bielskiej, dziennikarz i działacz ekumeniczny. 1979 roku przyjął święcenia kapłańskie. Od 1981 roku pełnił funkcję namiestnika monasteru pw. Św. Onufrego w Jabłecznej, był też prorektorem Wyższego Prawosławnego Seminarium Duchownego przy tym klasztorze. Od 1984 do 1998 kierował klasztorem Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy w Supraślu, prowadząc jego odbudowę ze zniszczeń dokonanych w czasie II wojny światowej i doprowadzając do ponownej organizacji męskiej wspólnoty monastycznej. Wielokrotnie w publicznych wypowiedziach podkreślał rolę armii dla właściwego funkcjonowania państwa i bezpieczeństwa jego obywateli. Twierdził również, iż dla budowy dobrze funkcjonujących sił zbrojnych niezbędna jest dbałość o postawę moralną żołnierzy. Spoczął na terenie monasteru w Supraślu. Pośmiertnie awansowany do stopnia generała dywizji oraz odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Czesław Cywiński (10.03.1926-10.04.2010)
Prezes Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy AK Pochodził z Wilna. Działalność konspiracyjną rozpoczął jako gimnazjalista w wileńskiej organizacji Związku Wolnych Polaków, pełniąc funkcje wywiadowcze. W czasie wojny zaangażował się w działalność konspiracyjną. Używał pseudonimów "Skowronek" i "Ryszard". Jako żołnierz AK brał udział w akcjach bojowych m.in. w operacji "Ostra Brama" w ramach akcji "Burza”. Aresztowany w 1944 r. przez NKWD, został wywieziony do łagrów gdy odmówił wstąpienia do Armii Czerwonej. Na zesłaniu przebywał do 1946 r. Po powrocie do kraju ukończył politechnikę i został inżynierem budownictwa. Poświęcił swoje życie na szerzenie pamięci o AK i przekazywanie jej etosu młodym ludziom. We wrześniu 2009 r. został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczony również Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Złotym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Warszawskich Powązkach. Pośmiertnie awansowany do stopnia pułkownika oraz odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Leszek Deptuła (25.02.1953-10.04.2010)
Polski polityk i samorządowiec, poseł na Sejm VI kadencji. Ukończył Wydział Medycyny Weterynaryjnej Akademii Rolniczej w Lublinie. Przez wiele lat pracował jako lekarz weterynarii w Wadowicach Dolnych. W latach 2002-2006 był marszałkiem województwa podkarpackiego. W wyborach do Sejmu w 2007 r. uzyskał mandat poselski z list PSL w okręgu rzeszowsko-tarnobrzeskim. Członek zarządu Małopolskiej, a następnie Podkarpackiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego" oraz Orderem Honoru.
Zbigniew Dębski (29.11.1922-10.04.2010)
Członek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari Członek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari, podpułkownik WP, major Armii Krajowej w stanie spoczynku. Podczas okupacji działał w konspiracji od listopada 1939 roku. Podczas Powstania Warszawskiego, pod pseudonimem "Zbych-Prawdzic", dowodził 7. drużyną 3. kompanii "Szare Szeregi - Junior" batalionu AK "Kiliński". Po kapitulacji powstania był więźniem kilku obozów jenieckich. Był zdecydowany na emigrację, jednak w 1948 r. powrócił do Polski. Skończył chemię na Uniwersytecie Toruńskim i zaczął pracę w zakładach farmaceutycznych. Brał czynny udział w życiu środowiska powstańczego. Był współzałożycielem Związku Powstańców Warszawskich, członkiem prezydium Zarządu Głównego Związku Powstańców Warszawskich oraz współzałożycielem komitetów budowy pomnika powstania. W 2009 uhonorowany został Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski oraz awansowany do stopnia pułkownika.
Grzegorz Dolniak (17.02.1960-10.04.2010)
Przedstawiciel Parlamentu RP Polski polityk i przedsiębiorca, poseł na Sejm IV, V i VI kadencji. Z wykształcenia był ekonomistą, absolwentem Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Był członkiem PO. Do Sejmu wybierany trzy razy. W czasie ostatnich wyborów zdobył najlepszy indywidualny wynik w Zagłębiu, otrzymując ponad 38 tysięcy głosów. Był wiceprzewodniczącym zarządu PO w województwie śląskim, szefem jej sztabu wyborczego do Parlamentu Europejskiego w 2009 oraz wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji w Sejmie VI kadencji. Został pochowany na cmentarzu przy parafii Świętej Trójcy w Będzinie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Katarzyna Doraczyńska (3.10.1978-10.04.2010)
Przedstawiciel Kancelarii Prezydenta RP Pracę zawodową zaczęła w biurze prasowym Prawa i Sprawiedliwości. Od 2005 była doradcą ds. mediów premiera Kazimierza Marcinkiewicza. Była rzecznikiem prasowym ministerstwa sportu. Pracowała przy polskiej aplikacji do organizacji mistrzostw UEFA EURO 2012. Od 2007 roku w Kancelarii Prezydenta - w ostatnim okresie życia - na stanowisku zastępcy dyrektora gabinetu szefa Kancelarii. W 2004 roku powołała i została prezesem fundacji Fabryka Przyszłości, promującej ideę wolontariatu europejskiego. Celem fundacji było niesienie pomocy i wyrównywanie szans młodych ludzi będących w trudnej sytuacji życiowej oraz niedostosowanych społecznie. Została pochowane na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej – AD AMICUM.
Edward Duchnowski (16.01.1930-10.04.2010)
Sekretarz Generalny Związku Sybiraków W 1941 jako dziecko wraz całą rodziną był wywieziony na Sybir. W 1946 powrócił do Warszawy, gdzie na Uniwersytecie Warszawskim ukończył chemię. W 1980 roku rozpoczął działalność w Związku Sybiraków, a od połowy lat 90-tych był Sekretarzem Generalnym Zarządu Głównego Związku Sybiraków. Między innymi z jego inicjatywy powstało odznaczenie Krzyż Zesłańców Sybiru i zaczęto organizować coroczne marsze żywych zesłańców Sybiru. Został pochowany na cmentarzu w Marysinie Wawerskim w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Aleksander Fedorowicz (27.07.1971-10.04.2010)
Polski dyplomata i tłumacz języka rosyjskiego Polski dyplomata i tłumacz. Osobisty tłumacz języka rosyjskiego prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Ukończył Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu im. Łomonosowa w Moskwie. Długoletni pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Założył kancelarię tłumaczy przysięgłych, współpracował z kancelarią prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Został pochowany na cmentarzu parafii Józefa Rzemieślnika w Bydgoszczy. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Janina Fetlińska (14.06.1952-10.04.2010)
Senator RP W 1977 ukończyła Wydział Pielęgniarski Akademii Medycznej w Lublinie. Jako pierwsza polska pielęgniarka uzyskała specjalizację pierwszego stopnia w zakresie medycyny społecznej, specjalizację drugiego stopnia w zakresie organizacji ochrony zdrowia oraz stopień doktora nauk medycznych w zakresie pielęgniarstwa. Pracowała na stanowiskach kierowniczych, dyrektorskich oraz jako ekspert wielu państwowych instytucji ochrony zdrowia szczebla wojewódzkiego i centralnego. Autorka licznych artykułów naukowych z zakresu pielęgniarstwa. Radna powiatu ciechanowskiego I i II kadencji. Od 2004 roku członek Prawa i Sprawiedliwości, następnie członek Rady Politycznej PiS. Senator RP VI i VII Kadencji. Została pochowana w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Komunalnym w Ciechanowie. Odznaczona pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej Ad Amicum.
Jarosław Florczak (1969-10.04.2010)
Podpułkownik Biura Ochrony Rządu Najwyższy stopniem funkcjonariusz BOR, który zginął w katastrofie rządowego samolotu Tu-154 pod Smoleńskiem. W Biurze ochrony Rządu służył 21 lat. Odznaczony Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w służbie Ojczyzny” i Brązowym Krzyżem Zasługi. W 2007 roku przeszedł na emeryturę, z której jednak wrócił na prośbę szefa BOR. Podczas obchodów katyńskich koordynował i nadzorował akcję BOR. Został pochowany na cmentarzu w podwarszawskich Ząbkach. Pośmiertnie awansowany na stopień pułkownika BOR, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką Honorową BOR i Gwiazdą Iraku.
Artur Francuz (10.11.1971-10.04.2010)
Porucznik Biura Ochrony Rządu W 1992 rozpoczął służbę w Biurze Ochrony Rządu. Był adiutantem ostatniego prezydenta na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego. Podczas jego wizyt w Polsce był odpowiedzialny za jego ochronę i bezpieczeństwo. Został pochowany na cmentarzu w Komorowie pod Warszawą. Pośmiertnie awansowany na stopień porucznika, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Honorową Odznaką BOR.
Franciszek Gągor (8.09.1951-10.04.2010)
Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Generał Wojska Polskiego, od 2006 roku Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, najwyższy rangą wojskowy spośród ofiar katastrofy. Był absolwentem Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu, filologii angielskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Akademii Obrony NATO w Rzymie oraz Narodowego Uniwersytetu Obrony Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie. W 1998 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk wojskowych. Od 1993 był Szefem Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych MON, następnie był dyrektorem Biura Kontroli Zbrojeń i Misji Międzynarodowych, po czym kolejno był zastępcą dyrektora i dyrektorem Departamentu. W 1999 został szefem Generalnego Zarządu Operacyjnego P-3 w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego w Warszawie. Brał udział w wielu misjach ONZ w Egipcie, na Wzgórzach Golan, w Operacji "Pustynna Burza". W 2003 kierował Misją Obserwacyjną ONZ w Iraku i Kuwejcie, a następnie pełnił funkcję dowódcy Sił Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan. Przeprowadził głęboką reformę polskiej armii, przekształcił wojsko polskie z poborowego w zawodowe. Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Za wybitne zasługi w służbie państwu i społeczeństwu został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski oraz Wojskowym Krzyżem Zasługi Kanady.
Grażyna Gęsicka (13.12.1951-10.04.2010)
Posłanka na Sejm RP W 1974 ukończyła studia w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1985 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w dziedzinie socjologii. W 1980 wstąpiła do "Solidarności". Po wprowadzeniu stanu wojennego wykładała w niejawnej Wszechnicy Robotniczej Regionu Mazowsze NSZZ "S" oraz użyczała swojego mieszkania na spotkania redakcji podziemnego „Tygodnika Mazowsze”. W 1989 uczestniczyła w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. górnictwa. Od 1998 była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. W 2001 została wiceprezesem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W 2005r. została Ministrem rozwoju regionalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a w 2006r. objęła to stanowisko w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Od 2007r posłanka na Sejm VI kadencji z listy Prawa i Sprawiedliwości. 6 stycznia 2010 objęła stanowisko przewodniczącej Klubu Parlamentarnego PiS. Została pochowana w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”.
Kazimierz Gilarski (7.05.1955-10.04.2010)
Generał brygady Wojska Polskiego W 1989 roku jako starszy oficer ukończył studia magisterskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a następnie podyplomowe studia w Akademii Obrony Narodowej w Rembertowie. Od 1993 r. zastępca, a od 2005 roku - komendant Garnizonu Warszawa. W dniu 11 listopada 2006 roku otrzymał nominację na stopień generała brygady oraz został wyznaczony na stanowisko dowódcy Garnizonu Warszawa. Był współautorem najnowszej wersji "Ceremoniału Wojskowego". Zainicjował utworzenie Stowarzyszenia Pododdziałów Reprezentacyjnych Wojska Polskiego, skupiającego żołnierzy oraz pracowników cywilnych Komendy i Dowództwa Stołecznego Garnizonu, czynnych oraz w stanie spoczynku. Za zasługi w służbie gen. dyw. Kazimierz Gilarski uhonorowany został wysokimi odznaczeniami państwowymi - Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Pośmiertnie mianowany na stopień generała dywizji oraz odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przemysław Gosiewski (12.05.1964-10.04.2010)
Polski polityk, poseł na Sejm IV, V i VI kadencji z listy Prawa i Sprawiedliwości. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. W czasie studiów rozpoczął działalność opozycyjną. Wspólnie z Lechem i Jarosławem Kaczyńskimi brał udział w zakładaniu partii Porozumienie Centrum. W latach 1998–2001 zasiadał w sejmiku mazowieckim z ramienia AWS. W okresie 2000–2001 był doradcą Lecha Kaczyńskiego, wówczas ministra sprawiedliwości. Od 2001 należał do Prawa i Sprawiedliwości. Z ramienia PiS był posłem na Sejm IV, V i VI kadencji. Był przewodniczącym Klubu Parlamentarnego PiS. Pełnił funkcję ministra-członka Rady Ministrów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, a następnie wicepremiera i sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Od stycznia 2010 jeden z wiceprezesów PiS. Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
ks. Bronisław Gostomski (9.11.1948-10.04.2010)
Kapelan Rodzin Katyńskich Posługę kapłańską pełnił od 18 czerwca 1972 r., przyjąwszy święcenia w katedrze w Płocku. Absolwent Wydziału Nauk Humanistycznych KUL. Od 1979 r. posługiwał w parafiach w Wielkiej Brytanii. Przez wiele lat ksiądz prałat Bronisław Gostomski był dziekanem Polskiej Misji Katolickiej: Anglia Północ, a także Londyn Północ. W marcu 2003 roku papież Jan Paweł II nadał mu godność prałata, w tym samym roku został mianowany proboszczem polskiej parafii pw. Św. Andrzeja Boboli w Londynie. Tu też został kapelanem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Został pochowany na cmentarzu w Sierpcu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Robert Grzywna (8.02.1974-10.04.2010)
Major pilot Wojska Polskiego Absolwent Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie oraz Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, pilot pierwszej klasy, dowódca załogi. W 2003 roku odznaczony Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju. 12 sierpnia 2008 był nawigatorem lotu z prezydentem Lechem Kaczyńskim udającym się do Gruzji. Na początku 2010 brał udział w akcji pomocy humanitarnej dla ofiar trzęsienia ziemi na Haiti, za co został wyróżniony wraz z pozostałymi członkami personelu przez dowódcę Sił Powietrznych RP gen. broni pil. Andrzeja Błasika. W trakcie lotu pełnił funkcję drugiego pilota. Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie awansowany do stopnia podpułkownika oraz odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Mariusz Handzlik (11.06.1965-10.04.2010)
Minister w Kancelarii Prezydenta RP Ukończył studia na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na kierunku socjologia ze specjalizacją stosunki międzynarodowe. Student profesora Jana Karskiego w Waszyngtonie. Od 1992 pracował jako doradca Prezesa Rady Ministrów ds. polityki zagranicznej. W latach 1994–2000 był pierwszym sekretarzem i radcą ds. polityczno-wojskowych w Ambasadzie RP w Waszyngtonie. W 2000 r. odznaczony Medalem Wybitnej Służby Publicznej, nadanym przez Sekretarza Obrony USA. W latach 2004–2005 pełnił funkcję radcy-ministra w Stałym Przedstawicielstwie RP przy ONZ w Nowym Jorku. Od 2006 pracował w Kancelarii Prezydenta na stanowisku dyrektora Biura Spraw Zagranicznych. 9 października 2008 został powołany na stanowisko Podsekretarza stanu ds. międzynarodowych w Kancelarii Prezydenta RP. Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Ks. Roman Indrzejczyk (14.11.1931-10.04.2010)
Kapelan Prezydenta RP W 1956 roku przyjął święcenie kapłańskie od Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W czasie swojej posługi kapłańskiej pełnił funkcję wikariusza w wielu parafiach. W latach 1964–1986 był proboszczem parafii św. Edwarda w Pruszkowie oraz duszpasterzem szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Następnie został proboszczem parafii Dzieciątka Jezus na warszawskim Żoliborzu. Do końca życia pełnił funkcję nauczyciela religii w Zespole Szkół Muzycznych na Żoliborzu, gdzie opiekował się chórem Laudate Dominum. Współpracował z działaczami opozycji solidarnościowej, a w latach 80. został nieformalnym kapelanem opozycji. Na jego plebanii wykłady prowadził Jacek Kuroń. W salkach katechetycznych zbierała się Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, a nawet odbywały się posiedzenia jednego z podstolików Okrągłego Stołu. Funkcjonariusze aparatu bezpieczeństwa próbowali podpalić jego kościół. Od 22 grudnia 2005 był kapelanem prezydenta Lecha Kaczyńskiego i rektorem kaplic prezydenckich. W 2008 został honorowanym prałatem Jego Świątobliwości. Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Odznaczony medalem „Zasłużony dla Tolerancji”. Kawaler Orderu Zasługi w Portugalii. Pośmiertnie przyznano mu Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Paweł Janeczek (16.04.1973-10.04.2010)
Porucznik BOR Od 1998 roku rozpoczął pracę w Biurze Ochrony Rządu. Ochraniał m. in. Ryszarda Kuklińskiego, papieża Jana Pawła II, Leszka Millera, Marka Belkę, prezydentów Aleksandra Kwaśniewskiego. Był dowódcą zmiany ochrony, faktycznym szefem ochrony prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Brał też udział w operacjach w Afganistanie. Pochowany 20 kwietnia 2010 roku z honorami wojskowymi w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Został odznaczony Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”. Pośmiertnie przyznano mu Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Gwiazdę Iraku i Odznakę Honorową BOR oraz awansowano na stopień kapitana BOR.
Dariusz Jankowski (8.07.1955-10.04.2010)
Pracownik Biura Obsługi Kancelarii Prezydenta RP Od 1989 roku pracownik Kancelarii Prezydenta RP, a od 1993 r. na stanowisku aspiranta w Zespole Obsługi Organizacyjnej Prezydenta. Organizował wyjazdy Prezydenta do krajów Europy wschodniej i południowej oraz na terenie polskich misji wojskowych. W 2005 roku odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Został pochowany z honorami wojskowymi w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Natalia Januszko (27.07.1987-10.04.2010)
Stewardessa W 2006 roku rozpoczęła studia na Wydziale Nauk o Zwierzętach Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, specjalizując się w zootechnice. Od 16 lutego 2009 pracowała jako stewardesa w 36 Specjalnym Pułki Lotnictwa Transportowego im. Obrońców Warszawy. Była najmłodszą ofiarą katastrofy pod Smoleńskiem. Została pochowana w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Izabela Jaruga-Nowacka (23.08.1950-10.04.2010)
Posłanka na Sejm RP Ukończyła studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego, a następnie w Instytucie Krajów Socjalistycznych Polskiej Akademii Nauk. W latach 1992-2005 pełniła funkcję przewodniczącej Ligi Kobiet Polskich. Była posłanką kilku kadencji Sejmu: II z ramienia Unii Pracy, której była przewodniczącą i współzałożycielką; IV z listy SLD – Unia Pracy; V z listy SLD oraz VI jako osoba bezpartyjna z listy Lewica i Demokraci. Zajmowała wysokie stanowiska państwowe m.in. wicepremiera w rządzie Marka Belki, a także ministra polityki społecznej, a wcześniej sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika rządu do spraw równego statusu kobiet i mężczyzn. Została pochowana na Starych Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski.
o. Józef Joniec (12.10.1959-10.04.2010)
Prezes Stowarzyszenia Parafiada O. Józef Joniec był zakonnikiem pijarskim, 16 sierpnia 1977 złożył pierwszą profesję zakonną. Następnie, 18 maja 1985 roku, po ukończeniu studiów w Instytucie Teologiczno -Filozoficznym Księży Misjonarzy i Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, przyjął święcenia kapłańskie. Po otrzymaniu święceń podjął posługę w Łowiczu, Krakowie, Hebdowie, a następnie w Warszawie, gdzie był w różnych okresach m.in. duszpasterzem, katechetą, wizytatorem katechetycznym, proboszczem parafii, rektorem kolegium pijarskiego. Był inicjatorem i współtwórcą wielu inicjatyw wychowawczych, między innymi takimi jak: szkoła podstawowa im. o. Onufrego Kopczyńskiego, Fundacja Krąg Przyjaciół Dziecka im. św. Józefa Kalasancjusza, Katolickie Stowarzyszenia Sportowe RP, Stowarzyszenie Wychowanków Szkół Zakonu Pijarów im. ks. Stanisława Konarskiego czy Parafialny Klub Sportowy „Falconia”. Założył Stowarzyszenia „Parafiada” (1992r.), które objęło swym zasięgiem kilka tysięcy dzieci i młodzieży z całej Polski, a także z krajów nadbałtyckich i Białorusi. O. Joniec włączył się w akcję sadzenia dębów katyńskich w ramach programu „Katyń… ocalić od zapomnienia”, któremu patronował Lech Kaczyński. 12 kwietnia 2010 miał uczestniczyć w posadzeniu takiego dębu w ogrodach prezydenckich przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Został pochowany w Panteonie Wielkich Polaków w Świątyni Bożej Opatrzności w Warszawie. Za życia odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za pomoc Polakom na Wschodzie, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Sebastian Karpiniuk (4.12.1972-10.04.2010)
Poseł na Sejm RP Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego i w Zachodniopomorskiej Szkole Biznesu. Specjalizował się w prawie konstytucyjnym. Był członkiem partii KLD, następnie Unii Wolności, a od 2001 r. Platformy Obywatelskiej. Rozpoczął karierę jako rzecznik prasowy prezydenta. W 1998r. został najmłodszym radnym w historii tego miasta. Wkrótce otrzymał stanowisko przewodniczącego Rady Miejskiej, a następnie zastępcy prezydenta miasta ds. społecznych. W wyborach w 2005 roku został wybrany na posła V kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 25 827 głosów. W Sejmie VI kadencji brał udział w pracach Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej, Odpowiedzialności Konstytucyjnej, Ustawodawczej, Nadzwyczajnej ds. rozpatrzenia zmiany Konstytucji oraz Śledczej tzw. ds. „nacisków”, której był przewodniczącym. Zginął 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. św. Wojciecha w Kołobrzegu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Andrzej Karweta (11.06.1958-10.04.2010)
Admirał, Dowódca Marynarki Wojennej RP Ukończył studia na Wydziale Dowódczym w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni. Po ich ukończeniu rozpoczął służbę na trałowcach w 13 Dywizjonie Trałowców 9 Flotylli Obrony Wybrzeża w Helu. Dowodził okrętami ORP „Czapla” i „Mewa”. Po studiach podyplomowych w Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni, został szefem sztabu, a następnie dowódcą 13 Dywizjonu Trałowców. Andrzej Karweta zainaugurował obecność polskiej marynarki w NATO, wprowadzając w 2002 pierwszy polski niszczyciel min ORP „Mewa” do składu stałego Zespołu NATO Sił Trałowo-Minowych Morza Północnego i Bałtyku. W tym samym roku rozpoczął służbę w dowództwie Sił Morskich NATO SACLANT w Norfolk (Virginia, USA), jako Polski Narodowy Przedstawiciel Wojskowy przy HQ SACLANT oraz zastępca szefa Oddziału Broni Podwodnej. Po powrocie do kraju został zastępcą dowódcy 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Podjął Studia Polityki Obronnej w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, a także w prestiżowej Royal College of Defense Studies w Londynie. W 2007 r. prezydent Lech Kaczyński powierzył mu stanowisko Dowódcy Marynarki Wojennej. Pochowany w Braninie. Za życia odznaczony m.in. Złotym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Złotym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju, Srebrnym Krzyżem Zasługi. Pośmiertnie został awansowany na stopień admirała floty i odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Mariusz Kazana (5.08.1960-10.04.2010)
Dyrektor Protokołu Dyplomatycznego w MSZ Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Pełnił liczne funkcje w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych: radcy w Departamencie Europy, sekretarza Ambasady RP w Paryżu, radcy ministra w Departamencie Europy Zachodniej. W latach 2003–2005 kierował Wydziałem Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa UE w Departamencie Unii Europejskiej MSZ. Od lutego 2008 roku objął posadę dyrektora Protokołu Dyplomatycznego MSZ. Pochowany został w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Odznaczony Narodowym Orderem Zasługi Republiki Malty V Klasy, Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Zakonu Maltańskiego, Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej, Medalem „Wielki Oficer Orderu Zasługi”, Medalem "Za Zasługi dla Policji" (pośmiertnie), Odznaką Honorową "Bene Merito" (pośmiertnie) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
o. Janusz Kochanowski (18.04.1940-10.04.2010)
Rzecznik Praw Obywatelskich Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a w roku 1980, uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Pracował jako wykładowca na Wydziel Prawa UW. W latach 1980–1991 należał do „Solidarności”. Od 1989 do 1991 pełnił funkcję eksperta senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności. W latach 1991-1995 sprawował urząd konsula generalnego Polski w Londynie. 15 lutego 2006 objął urząd Rzecznika Praw Obywatelskich. Został pochowany 20 kwietnia 2010 z honorami wojskowymi w grobie rodzinnym na cmentarzu Kule w Częstochowie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Stanisław Komornicki (26.07.1924-10.04.2010)
Generał Brygady, Kanclerz Orderu Wojennego Virtuti Militari Pseudonim „Nałęcz", żołnierz Armii Krajowej, historyk wojskowości i autor pamiętników. Był absolwentem V Państwowego Gimnazjum i Liceum im. ks. Józefa Poniatowskiego. Pracował między innymi jako mechanik samochodowy, stolarz, ekspedient i strażak. Jednocześnie był słuchaczem tajnych kompletów. Wstąpił do Szarych Szeregów na Żoliborzu. Od 1940 roku działał w ZWZ i AK. W Powstaniu Warszawskim walczył na Starym Mieście i Czerniakowie. Wypełniając rozkaz dowódcy, wstąpił do 1 Armii Wojska Polskiego. Walczył o przełamanie Wału Pomorskiego, wraz z 1 Armią zdobywał Kołobrzeg , forsował Odrę, zdobywał Berlin. Po wojnie studiował na Uniwersytecie Warszawskim, służył w Wojsku Polskim. Autor publikacji o Armii Krajowej. Członek Rady Naczelnej ZBoWiD. Od 1981 był przewodniczącym środowiska "Róg". W 1993 roku powołany przez Prezydenta RP na stanowisko Kanclerza Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari. Pisarz, dokumentalista, historyk. Autor ogromnej ilości publikacji poświęconych historii najnowszej. Autor wspaniałych, niezwykle barwnych wspomnień z okresu konspiracji, z czasów walki w Powstaniu Warszawskim oraz z okresu działań wraz z 1 Armią. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały", Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939", Medalem „za Warszawę 1939-1945”, Medalem „za Odrę, Nysę, Bałtyk”, Medalem „Zwycięstwa i Wolności 1945”. Pośmiertnie mianowany na stopień generała dywizji.
Stanisław Komorowski
Wiceminister Obrony Narodowej Polski polityk, dyplomata. W 1978 skończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, a osiem lat później uzyskał stopień doktora nauk fizycznych. Przez 12 lat pracował naukowo w Instytucie Chemii Fizycznej PAN. Pracę w dyplomacji rozpoczął w 1990 roku. Był dyrektorem Departamentu Europy, następnie pełnił funkcję ambasadora RP w Hadze i w Londynie. Kierował w MSZ Departamentem Azji i Pacyfiku, w latach 2005-2006 był podsekretarzem stanu. Od listopada 2007 Stanisław Komorowski był wiceministrem obrony narodowej, odpowiadając za politykę obronną. Pochowany został na Starych Powązkach w Warszawie, w rodzinnym grobie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Paweł Krajewski (28.07.1975-10.04.2010)
Funkcjonariusz BOR Od 2002 r. pracował w Biurze Ochrony Rządu, a od 2005 r. – w grupie chroniącej Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W 2007 r. rozpoczął studia w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, na kierunku pedagogicznym, w specjalności „Edukacja dla stanów nadzwyczajnych”. Był instruktorem harcerskim, podharcmistrzem Chorągwi Mazowieckiej z Hufca ZHP Przasnysz, gdzie ukończył szkołę podstawową i Technikum Mechaniczne. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Przasnyszu. Pośmiertnie awansowany został do stopnia podporucznika i odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Andrzej Kremer (8.08.1961-10.04.2010)
Wiceminister Spraw Zagranicznych Prawnik międzynarodowy, specjalista od spraw wschodnich, w latach 2008 – 2010 podsekretarz stanu w MSZ, odpowiedzialny za sprawy prawne, traktatowe, konsularne. W 1984 r. ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tamże uzyskał stopień doktora nauk prawnych (1991). Podjął pracę naukową na UJ, najpierw w Instytucie Historyczno-Prawnym, potem zaś w Katedrze Prawa Rzymskiego. Był stypendystą uniwersytetów w Getyndze i Salzburgu, pracownikiem naukowym w Bochum oraz adiunktem Wydziału Prawa i Administracji na UJ w Krakowie. W latach 90-tych oraz 2001 -2005 r. pełnił służbę konsularną w Hamburgu. Przez 2 lata pracował także w polskiej ambasadzie w Bonn. W MSZ działał na rzecz powołania Grupy do Spraw Trudnych, która miała za zadanie wypracowanie przez środowiska naukowe propozycji rozwiązań polsko–rosyjskich kwestii spornych dotyczących przede wszystkim zbrodni katyńskiej. Nadzorował także stosunki z Ukrainą, Białorusią i krajami Zakaukazia. Negocjował i parafował polsko – amerykańskie porozumienie o stacjonowaniu w Polsce bazy antyrakiet. Był też autorem licznych artykułów naukowych z zakresu prawa rzymskiego, dyplomatycznego i konsularnego oraz prawa międzynarodowego publicznego. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zdzisław Król (8.05.1935-10.04.2010)
Kapelan Federacji Rodzin Katyńskich Wieloletni kanclerz warszawskiej Kurii, proboszcz parafii p.w. Wszystkich Świętych w Warszawie, kapelan Warszawskiej Rodziny Katyńskiej, postulator w procesie beatyfikacyjnym ks. Jerzego Popiełuszki. Święcenia kapłańskie przyjął 3 sierpnia 1958 r. z rąk Stefana Kardynała Wyszyńskiego. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Od 1967 był pracownikiem Kurii Metropolitalnej archidiecezji warszawskiej. W 1993 r. uzyskał tytuł infułata. Był przewodniczącym Rady Programowej miesięcznika „Wiadomości Archidiecezji Warszawskiej”, tygodnika „Przegląd Katolicki” i radia „Józef”. Od 31 marca 2001 r. pełnił funkcję kapelana Warszawskiej Rodziny Katyńskiej. Został odznaczony medalem pamiątkowym i dyplomem honorowym członka Polskiego Towarzystwa Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, a w roku 2006 – orderem prymasowskim. Został pochowany w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Janusz Krupski (9.05.1951-10.04.2010)
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Historyk, działacz opozycji demokratycznej w PRL, wydawca, urzędnik państwowy. Studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W roku 1976 został członkiem warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Do 1988 r. redagował poza cenzurą niezależne pismo „Spotkania”. W 1980 r. został członkiem zarządu regionu NSZZ „Solidarność” w Gdańsku. Za swoją działalność był wielokrotnie represjonowany przez SB, w roku 1983 został porwany i wywieziony do Puszczy Kampinoskiej oraz dotkliwie poparzony żrącym płynem, w wyniku czego doznał poparzeń I i II stopnia. W latach 1990-92 był dyrektorem wydawnictwa Editions Spotkania, a od 1993 r. – prezesem wydawnictwa Krupski i S-ka. Brał udział w pracach sejmowej komisji nadzwyczajnej do zbadania skutków stanu wojennego i Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Od roku 2000 – 2006 pełnił obowiązki zastępcy prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, a następnie był kierownikiem w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W 2009 r. został odznaczony Medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej przez Radę Polskiej Fundacji Katyńskiej. Pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Janusz Kurtyka (13.08.1960-10.04.2010)
Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Studiował w Instytucie Historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1980 r. Janusz Kurtyka związał się z nurtem niepodległościowym opozycji. Jesienią znalazł się wśród założycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ, a następnie uczestniczył w strajku NZS, którego celem była walka o rejestrację Zrzeszenia. Po wprowadzeniu stanu wojennego współtworzył konspiracyjną Radę Programową NZS, brał aktywny udział w działalności podziemia niepodległościowego. W 1995 roku uzyskał tytuł doktora w Państwowej Akademii Nauk, a w 2000 roku – stopień doktora habilitowanego. Następnie był członkiem Rady Naukowej IH PAN. W 2000 r. został nominowany na dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Krakowie. W grudniu 2005 został prezesem Instytutu Pamięci Narodowej. Po objęciu funkcji prezesa IPN podjął intensywne zabiegi w celu zdynamizowania pracy wszystkich pionów merytorycznych Instytutu. Z dużą determinacją dążył do ograniczenia tzw. zbioru zastrzeżonego i wprowadzenia materiałów w nim przechowywanych do zasobu ogólnodostępnego. Szczególną aktywność wykazał prezes w ujawnianiu dokumentacji wojskowych tajnych służb PRL. Prof. Kurtyka był członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego, Polskiego Towarzystwa Heraldycznego oraz Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu. Odznaczony w 2009r. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a pośmiertnie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski oraz Nagrodą Kustosz Pamięci Narodowej. Został pochowany w alei Zasłużonych na krakowskim cmentarzu Rakowickim.
ks. Andrzej Kwaśnik (10.11.1956-10.04.2010)
Kapelan Federacji Rodzin Katyńskich Studiował w warszawskim Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym. Święcenia kapłańskie przyjął 3 czerwca 1984 r. w Bazylice Archikatedralnej pw. św. Jana Chrzciciela w Warszawie z rąk prymasa Józefa Glempa. Posługę kapłana rozpoczął w parafii św. Michała Archanioła w Warszawie, a następnie pracował jako wikariusz w Warce w parafii św. Mikołaja, na Rakowcu Południowym w Warszawie w parafii Zwiastowania Pańskiego, w parafii Zesłania Ducha Świętego w Starej Iwicznej pod Piasecznem. Od 1 lipca 2007 był proboszczem w parafii św. Tadeusza Apostoła w Warszawie na Sadybie. Był kapelanem Federacji Rodzin Katyńskich, kapelanem Warszawskiego Stowarzyszenia Rodzina Policyjna 1939, członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Został pochowany w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie-Wilanowie w Panteonie Wielkich Polaków. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Bronisław Kwiatkowski (5.05.1950-10.04.2010)
Generał Wojska Polskiego Oficer wojsk pancernych i powietrznodesantowych. Od 1969 roku służył w Siłach Zbrojnych. Absolwent Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie oraz Akademii Dowodzenia Związkowych Sił Zbrojnych Niemiec w Hamburgu. Dowodził Polskim Kontyngentem Wojskowym w Syrii, 6 Brygadą Desantowo-Szturmową oraz Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe w Iraku. Po powrocie do Polski w 2004 roku był zastępcą dyrektora Centrum Szkolenia Sił Pokojowych NATO w Bydgoszczy. W latach 2005 - 2007 sprawował stanowisko zastępcy dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego, następnie dowódca operacyjny Sił Zbrojnych. 15 sierpnia 2005 otrzymał awans na stopień generała dywizji. 3 maja 2007 roku prezydent Lech Kaczyński awansował gen. dyw. Bronisława Kwiatkowskiego na stopień wojskowy generała broni. W dniu 15 sierpnia 2007 roku generał objął stanowisko dowódcy operacyjnego Sił Zbrojnych. Posiadał najwyższe odznaczenia państwowe i wojskowe: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Wojskowego, Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Wielki Oficer Orderu Zasługi, Medal ONZ. Jego służba wojskowa miała zakończyć się 5 maja 2010, po czym generał miał przejść na emeryturę. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie. Pośmiertnie mianowany generałem oraz odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Legii Zasługi USA, Odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”.
Wojciech Lubiński (4.10.1969-10.04.2010)
Lekarz Prezydenta RP Polski pulmonolog, doktor habilitowany nauk medycznych, wojskowy. Osobisty lekarz prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W 1994 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Pracował jako lekarz w Jednostce Wojskowej w Ostródzie, a następnie w Wojskowym Szpitalu Gruźlicy i Chorób Płuc w Otwocku. W 1997 uzyskał specjalizację pierwszego stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, trzy lata później specjalizował się z pulmonologii. W tym samym roku został starszym asystentem w Klinice Chorób Wewnętrznych, Pneumonologii i Alergologii Centralnego Szpitala Klinicznego WAM. Również w 2000 uzyskał stopień doktora nauk medycznych. W 2005 objął stanowisko adiunkta. Był także rzecznikiem prasowym Wojskowego Instytutu Medycznego, a od 2008 zastępcą komendanta Centralnego Szpitala Klinicznego przy Ministerstwie Obrony Narodowej. Opublikował wiele prac naukowych. Od 2006 był lekarzem prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Leczył także jego matkę, Jadwigę Kaczyńską. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Został pośmiertnie awansowany na stopień generała brygady oraz odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Stefan Melak (13.08.1946-10.04.2010
Przewodniczący Komitetu Katyńskiego, dziennikarz Stefan Melak studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Brał udział w wydarzeniach marcowych w 1968, a w 1974 roku został współzałożycielem Konspiracyjnego Komitetu Katyńskiego. Dzięki staraniom Komitetu 31 lipca 1981r. na Powązkach w Dolince Katyńskiej stanął Pomnik Katyński, pierwszy w Polsce. Pomnik nie doczekał rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, natychmiast został nocą zrabowany przez Służbę Bezpieczeństwa. W stanie wojennym Stefan Melak za swoją działalność patriotyczną, udział w zjazdach „Solidarności”, kolportaż prasy podziemnej został aresztowany i osadzony w więzieniu w Białołęce. Po powrocie z więzienia Stefan Melak z jeszcze większym zapałem zaangażował się w działalność Komitetu Katyńskiego. Napisał wiele artykułów i książek o zbrodni katyńskiej. Pisał dla „Gazety Polskiej” i „Naszego Dziennika”. Był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Wszelkimi staraniami dążył do wszczęcia śledztwa w sprawie ludobójstwa w Katyniu. Za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej prezydent Lech Kaczyński odznaczył Stefana Melaka Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Kwaterze Smoleńskiej. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Tomasz Merta (7.11.1965-10.04.2010)
Wiceminister Kultury, Generalny Konserwator Zabytków Studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Studia doktoranckie ukończył na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych UW. W okresie 2000–2001 był doradcą ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego , następnie dyrektorem Instytutu Dziedzictwa Narodowego. Od 2005 roku - wiceministrem kultury i dziedzictwa narodowego oraz Generalnym Konserwatorem Zabytków. Był współtwórcą programu Prawa i Sprawiedliwości w zakresie kultury. W wyborach w 2005r. należał do Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego. Brał udział w tworzeniu wielu instytucji, m.in. Europejskiego Centrum Solidarności, Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum II Wojny Światowej i Muzeum Historii Polski. Pochowany na cmentarzu parafialnym parafii pw. św. Zofii Barat w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Andrzej Michalak (3.05.1973-10.04.2010)
Podoficer, chorąży Wojska Polskiego, starszy technik pokładowy Ukończył Szkołę Chorążych Personelu Technicznego Lotnictwa w Oleśnicy i Wyższą Szkołę Handlu i Finansów Międzynarodowych w Warszawie. W 2008 został dopuszczony do wykonywania lotów na samolocie Tu-154. Miał wylatane 329 godzin. 4 lutego 2010r. został wyróżniony przez Gen. Andrzeja Błasika za udział w pomocy humanitarnej po trzęsieniu ziemi na Haiti. W czasie lotu do Smoleńska pełnił funkcję starszego technika pokładowego. Został pochowany z honorami wojskowymi w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Pośmiertnie został mianowany na pierwszy stopień oficerski podporucznika oraz odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Dariusz Michałowski (24.07.1975-10.04.2010)
Funkcjonariusz BOR, ps. Moskwa Służbę wojskową rozpoczął w 1994r. W wojsku ukończył Szkołę Podoficerów i Młodszych Specjalistów. W roku 1997 roku skierowano go do zawodowej służby wojskowej w Biurze Ochrony Rządu. W 2002 roku po ukończeniu Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie dostał stopień podporucznika. Ochraniał prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Kwaterze Smoleńskiej. Pośmiertnie awansowany na stopień służbowy majora Biura Ochrony Rządu oraz odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Stanisław Mikke (11.09.1947-10.04.2010)
Adwokat, sędzia Trybunału Stanu Pisarz, działacz społeczny, wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, redaktor naczelny miesięcznika „Palestra”. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Od lat 80. pracował jako adwokat w Warszawie. W latach 1993-2010 był redaktorem naczelnym miesięcznika "Palestra”. Od roku 1998 przewodniczył Komisji Etyki przy Naczelnej Radzie Adwokackiej. W latach 1997-2001 był sędzią Trybunału Stanu. Zaangażowany w ujawnienie zbrodni katyńskich. Brał udział w pracach ekshumacyjnych ofiar zbrodni katyńskiej w Charkowie, Miednoje, Katyniu i Bykowni. Autor wielu książek, między innymi "Śpij mężny w Katyniu, Charkowie i Miednoje". Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W roku 1995 otrzymał odznakę Adwokatura Zasłużonym oraz Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej. W 2000 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Justyna Moniuszko (6.07.1985-10.04.2010)
Stewardessa Pracownik 36 Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego im. Obrońców Warszawy, inżynier lotnictwa. Studiowała na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. W 2006 roku została wybrana pierwszą w historii Miss Politechniki Warszawskiej, w tym samym konkursie uzyskała także tytuł Miss Publiczności. Była pilotem szybowcowym oraz wieloletnim członkiem sekcji spadochronowej Aeroklubu Białostockiego. Wykonała ponad 250 skoków spadochronowych. Związana również z harcerstwem, jako zastępowa 93. Białostockiej Drużyny Harcerskiej "Na Próbie" im. Roberta Baden-Powella, wchodzącej w skład Chorągwi Białostockiej ZHP. Od 1 maja 2008 roku do 30 listopada 2008 roku pracowała jako stewardessa w Polskich Liniach Lotniczych LOT, a 1 grudnia 2008 roku rozpoczęła pracę w 36 Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego na stanowisku stewardessy. Została pochowana z honorami wojskowymi na cmentarzu miejskim w Białymstoku. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Aleksandra Natalli-Świat (20.02.1959-10.04.2010)
Ekonomistka, posłanka na Sejm RP V i VI kadencji W 1982 ukończyła studia na Wydziale Zarządzania i Informatyki Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, następnie w 2004 studia menedżerskie we wrocławskiej Wyższej Szkole Bankowej. Pracowała jako starszy asystent w Pracowni Regionalnej Zakładu Badań Statystyczno-Ekonomicznych Głównego Urzędu Statystycznego i Polskiej Akademii Nauk. Następnie była inspektorem wojewódzkim we wrocławskim Urzędzie Wojewódzkim. Od 1992 pełniła funkcję zastępcy dyrektora Międzywojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Administracji Państwowej. W latach 1996–2000 pracowała jako główny specjalista w Urzędzie Miejskim we Wrocławiu. Następnie zasiadała w zarządzie Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego, a od 2004 – jako wiceprezes – w zarządzie Wrocławskiego Centrum SPA. W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości została wybrana na posła V kadencji w okręgu wrocławskim. W Sejmie przewodniczyła Komisji Finansów Publicznych. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, a 12 stycznia 2008 została wybrana na wiceprezesa Prawa i Sprawiedliwości. Pochowana 26 kwietnia 2010 na Cmentarzu Ducha Świętego we Wrocławiu. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Janina Natusiewicz-Mirer (1.01.1940-10.04.2010)
Historyk sztuki, archeolog Jako dziecko została wywieziona na Syberię, opuściła ją dopiero z Armią Andersa. Przez Związek Sowiecki, Bliski Wschód oraz Afrykę wróciła z matką do Polski. Mieszkała w Jaworze na Dolnym Śląsku. Ukończyła Prywatne Liceum Ogólnokształcące Sióstr Urszulanek we Wrocławiu, następnie Uniwersytet Wrocławski. Otrzymała dyplom archeologa. Janina Natusiewicz-Mirer angażowała się w działalność opozycyjną w okresie PRL-u. Angażowała się z mężem w działalność opozycyjną, starając się o postawienie pomnika księdza Jerzego Popiełuszki w Suchowoli. W stanie wojennym współpracowała z Solidarnością Walczącą. Po śmierci męża założyła wraz z Anną Walentynowicz Fundację Promocji Sztuki Sakralnej. Współpracowała ze Związkiem Legionistów w Krakowie. Pochowana z honorami wojskowymi w grobowcu rodzinnym na cmentarzu opactwa benedyktynów w Tyńcu. Pośmiertnie została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Piotr Nosek (09.1975-10.04.2010)
Funkcjonariusz BOR Oficer ochrony. Na służbie w Biurze Ochrony Rządu od 15 lat. Był w grupie funkcjonariuszy chroniących prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Interesował się sztukami walki, sportami obronnymi i militariami. Fascynat broni i doskonały strzelec. Znał się na broni jak mało kto. Był rusznikarzem. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz awansowany do stopnia porucznika.
Piotr Nurowski (20.06.1945-10.04.2010)
Szef PKOL Polski działacz sportowy i społeczny, biznesmen. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Był sprawozdawcą sportowym w Polskim Radiu. Pełnił funkcje wiceprezesa, a następnie prezesa Polskiego Związku Lekkiej Atletyki oraz prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, był I sekretarzem ambasady w Moskwie, pracownikiem Departamentu Azji, Afryki i Australii w MSZ, radcą ambasady w Rabacie. Współtworzył Telewizję Polsat. Zasiadał w jej zarządzie, a potem został członkiem rady nadzorczej stacji, cały czas współpracując przy tworzeniu programów na kanałach sportowych. Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Orderem Zasługi Europejskiego Komitetu Olimpijskiego. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na warszawskich Powązkach w Alei Zasłużonych.
Bronisława Orawiec-Löffler (16.02.1929-10.04.2010)
Przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych organizacji Rodzina Orawców zaangażowana była w ruch oporu. Orawcowie ukrywali ludzi poszukiwanych przez gestapo, a dom w Poroninie stanowił punkt przerzutowy Związku Walki Zbrojnej. W domu Orawców w Poroninie ukrywał się żołnierz, Franciszek Gajowniczek - człowiek, za którego w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau w sierpniu 1941 roku oddał życie święty Maksymilian Maria Kolbe. Bronisława Orawiec-Löeffler była bratanicą Franciszka Orawca "Dewaja" z Poronina, dowódcy 2. Pułku Strzelców Podhalańskich, zamordowanego w Katyniu w 1940 przez NKWD. Szczególnie aktywnie angażowała się w wiele działań patriotycznych. Od lat 80. należała do Federacji Rodzin Katyńskich, dbała o pamięć pomordowanych w Katyniu, organizowała spotkania i konkursy szkolne na ten temat oraz upamiętnienie w postaci tablic pamiątkowych i sadzenia dębów. Bronisława Orawiec-Löeffler przez wiele lat marzyła, aby osobiście oddać hołd swojemu stryjowi pochowanemu w katyńskim lesie. 10 kwietnia 2010 roku odbyła pierwszą i ostatnią podróż na grób pułkownika. Została pochowana z wojskowymi honorami na cmentarzu w Poroninie. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
ks. Jan Osiński (24.03.1975-10.04.2010)
Podpułkownik, Ordynariat Polowy Wojska Polskiego Święcenia kapłańskie przyjął z rąk biskupa polowego Sławoja Leszka Głódzia 27 maja 2001. Pierwszą placówką ks. Osińskiego była parafia wojskowa w Dęblinie. W 2003 mianowany został na stopień porucznika. Rok później został wikariuszem parafii przy Katedrze Polowej NMP Królowej Polski w Warszawie. Wtedy też został sekretarzem biskupa polowego. Był wicekanclerzem Kurii Polowej Wojska Polskiego, sekretarzem biskupa polowego WP Tadeusza Płoskiego, naczelnym kapelanem Straży Ochrony Kolei i kapelanem Komendy Głównej Straży Ochrony Kolei w Warszawie. Podpułkownik Wojska Polskiego. Był korespondentem Ordynariatu Polowego WP dla Radia Watykańskiego. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz awansowany do stopnia pułkownika. Spoczął w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie.
ks. Adam Pilch (26.06.1965-10.04.2010)
Pułkownik, kapelan ewangelicki W 1989 r. ukończył studia na wydziale teologii ewangelickiej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Od 1996 r. był proboszczem ewangelicko-augsburskiej parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie. Był dziekanem Warszawskiego Okręgu Wojskowego i zastępcą ewangelickiego biskupa wojskowego, a w 2009 r. objął funkcję p.o. naczelnego kapelana ewangelickiego. Był członkiem kapituły Orderu Uśmiechu. W 2011 r. ukazał się zbiór jego 40 kazań „Byłem przechodniem”. Odznaczony Złotym Medalem Alberta Schweitzera. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz awansowany do stopnia generała brygady. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.
Katarzyna Piskorska (2.03.1937-10.04.2010)
Działaczka niepodległościowa, artysta plastyk Była córką Tomasza Piskorskiego i Marii z Podgórskich. Gdy miała 2 lata jej ojciec, uczestnik kampanii wrześniowej, został internowany i rozstrzelany w Charkowie. W czasie powstania warszawskiego pomagała matce, która była łączniczką – m.in. uczyła się opatrywania rannych i pomagała szyć pasy do karabinów. W 1956 roku z powodów politycznych została skreślona z listy studentów, została jednak wolną słuchaczką na Akademii Sztuk Pięknych i po roku otrzymała indeks. W 1962 r. ukończyła studia na wydziale rzeźby. Przez lata pracowała jako nauczycielka plastyki, pod koniec pracy zawodowej prowadziła w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie zajęcia rzeźbiarskie – w 1980 r. została zwolniona z powodów politycznych. Przez wiele lat działała w harcerstwie jako instruktorka i drużynowa, jednak w 1961 r. z powodu upolitycznienia ZHP zawiesiła swoją w nim działalność. Od 13 grudnia 1981 r. wspierała działalność Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, m.in. udostępniała swój dom na zebrania, a w piwnicy przechowywała maszynę drukarską, na której drukowano wydawnictwa niezależne. Przechowywała tez dokumenty KOR-u oraz ukrywała działaczy podziemia solidarnościowego. W latach 1962–1999 uczestniczyła w ponad 120 ogólnopolskich i międzynarodowych wystawach rzeźby i medalierstwa. Była laureatką licznych nagród. Została pochowana na Starych Powązkach. W 2005 r. została odznaczona Medalem Pro Memoria, a w 2010 r., pośmiertnie, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Maciej Płażyński (10.02.1958-10.04.2010)
Poseł na Sejm RP Studiował prawo na Uniwersytecie Gdańskim. Działał aktywnie w opozycji demokratycznej, m.in. należał do Ruchu Młodej Polski, był współzałożycielem Niezależnego Zrzeszenia Studentów, a jesienią 1981 r. koordynował strajk okupacyjny na Uniwersytecie Gdańskim. Był prezesem konserwatywnego Klubu Myśli Politycznej im. Lecha Bądkowskiego, a w 1989 r. współtworzył stowarzyszenie Kongres Liberałów. W 1990 r. został członkiem ugrupowania Koalicja Republikańska, które przystąpiło potem do Partii Konserwatywnej. W sierpniu 1990 r. został wojewodą gdańskim. W 1996 r. roku został wiceprzewodniczącym Akcji Wyborczej Solidarność w województwie gdańskim, a w 1997 r. uzyskał mandat posła na Sejm III kadencji, po czym wybrano go na urząd Marszałka Sejmu. 19 stycznia 2001 r., wraz z Andrzejem Olechowskim i Donaldem Tuskiem, założył Platformę Obywatelską, był też jej pierwszym przewodniczącym. Odszedł z PO w 2003 r. W wyborach parlamentarnych w 2005 r. startował do Senatu jako niezależny kandydat. W Senacie VI kadencji był wicemarszałkiem. Przed drugą turą wyborów prezydenckich w 2005 r. zadeklarował swoje poparcie dla Lecha Kaczyńskiego. We wrześniu 2007 r. po raz trzeci uzyskał mandat poselski. W maju 2008 r. został prezesem Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” w Warszawie. W 2000 r. został uhonorowany Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy, a pośmiertnie, w 2010 r. – Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Został też wyróżniony Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Został pochowany w kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej w bazylice mariackiej w Gdańsku.
ks. Tadeusz Płoski (9.03.1956-10.04.2010)
Generał dywizji, Biskup polowy Wojska Polskiego Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1982. W latach 1983–1986 studiował prawo kanoniczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1986 r. pracował w kurii biskupiej oraz sądzie biskupim diecezji warmińskiej w Olsztynie. W 1993 r. na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie uzyskał tytuł doktora, a w 2007 - stopień doktora habilitowanego nauk prawnych. W 1994 r. ukończył Podyplomowe Studia Operacyjno-Strategiczne. Pracował w Katedrze Prawa Kanonicznego i Wyznaniowego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. W 2008 r. został profesorem nadzwyczajnym. W 1992 r. rozpoczął służbę w Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego. Od 1995 r. był dziekanem Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a od 2001 r. – Biura Ochrony Rządu. W latach 1996–2004 był opiekunem alumnów Wyższego Seminarium Duchownego Ordynariatu Polowego. Pracował także jako korespondent Radia Watykańskiego i Katolickiej Agencji Informacyjnej. W 2004 r. papież Jan Paweł II mianował go biskupem polowym Wojska Polskiego. Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Pośmiertnie otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Został też awansowany na generała dywizji oraz otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie.
Agnieszka Pogródka-Węcławek (15.12.1975-10.04.2010)
Funkcjonariusz BOR Od 2002 roku była funkcjonariuszką Biura Ochrony Rządu, jako stewardesa latała samolotami z najważniejszymi osobami w państwie. W 2009 roku ukończyła Wyższą Szkołę Społeczno-Ekonomiczną w Warszawie. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Odznaką Honorową BOR, a także awansowana na pierwszy stopień oficerski podporucznika Biura Ochrony Rządu. Pochowano ją z honorami wojskowymi na Cmentarzu Parafialnym w Górze Kalwarii.
Włodzimierz Potasiński (31.07.1956-10.04.2010)
Generał dywizji, Dowódca Wojsk Specjalnych RP Ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych, Akademię Sztabu Generalnego WP, uzupełniając przygotowanie do służby wojskowej specjalistycznym kursami: oficerów operacyjno– sztabowych, dowodzenia i kierowania NATO w Szkole NATO w Oberammergau oraz zarządzania zasobami obrony w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej w Monterey. Od 2007 roku był Dowódcą Wojsk Specjalnych. Pośmiertnie awansowany do stopnia generała broni oraz odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a także uhonorowany prestiżowym odznaczeniem Amerykańskiego Dowództwa Operacji Specjalnych - jako drugi obcokrajowiec, któremu zostało ono przyznane. Spoczął na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Arkadiusz Protasiuk (13.11.1974-10.04.2010)
Kapitan Polski lotnik, kapitan pilot Wojska Polskiego, dowódca klucza, nawigator, oficer sekcji. Absolwent dęblińskiego liceum lotniczego oraz Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych. Od tego czasu pełnił służbę w 36 Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego. W 2008 roku został dowódcą załogi Tu-154M. Był pilotem wojskowym klasy mistrzowskiej oraz pilotem doświadczalnym. Posiadał licencję cywilną zawodową CPL(A) oraz wyższy stopień licencji cywilnej ATPL(A), uprawniający do pracy w każdych liniach cywilnych jako kapitan samolotu. Był instruktorem samolotu Tu-154M, którym latał od 10 lat. Na Embraer E-170 miał prawo wykonywać lądowania z wysokością decyzji 15 m. Ukończył dwa dodatkowe kierunki studiów. W 1999 roku został politologiem, cztery lata później skończył studia podyplomowe z integracji europejskiej oraz bezpieczeństwa narodowego na WAT. Był też ratownikiem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Został pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu komunalnym pod Grodziskim Mazowieckim, w miejscowości Szczęsne. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz awansowany do stopnia majora.
Andrzej Przewoźnik (13.05.1963-10.04.2010)
Sekretarz Generalny ROPWiM Polski historyk, sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Absolwent historii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1 września 1992 r. sprawował funkcję sekretarza generalnego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Autor wielu publikacji i artykułów o charakterze naukowym oraz redaktor naczelny historycznego czasopisma "Niepodległość". Wspólnie z prof. Adamem Strzemboszem w 1999 roku napisał książkę "Generał Nil" o gen. Auguście Emilu Fieldorfie. Jego największą zasługą jest wyjednanie zgody Rosji i innych państw poradzieckich na utworzenie na ich terenie Polskich Cmentarzy Wojennych - w Katyniu, Charkowie i Miednoje. Koordynował też i organizował renowację Cmentarza Orląt we Lwowie i wielu innych miejsc pochówków Polaków na świecie. Był jednym z najlepiej ocenianych urzędników państwowych. Był również członkiem Rady Muzealnej Państwowego Muzeum KL Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu-Brzezince, Muzeum Niepodległości w Warszawie, Centralnego Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu, wiceprzewodniczącym Rady Muzeum Wojska Polskiego oraz członkiem Rady Programowej Muzeum Powstania Warszawskiego. W kwietniu 2009 r. minister kultury i dziedzictwa narodowego powołał go na członka pierwszej kadencji Rady Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Dorobkiem życia Andrzeja Przewoźnika jest ekshumacja mogił i utworzenie cmentarza katyńskiego. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach.
Krzysztof Putra (4.07.1957-10.04.2010)
Wicemarszałek Sejmu W 1982r. ukończył Technikum Mechaniczne w Białymstoku uzyskując tytuł technika mechanika. W latach 1975 – 1994 pracował w Fabryce Przyrządów i Uchwytów w Białymstoku. Od 1980 r. należał do NSZZ „Solidarność”. W latach osiemdziesiątych był przewodniczącym Rady Pracowniczej i współzałożycielem Stowarzyszenia Działaczy Samorządu Pracowniczego (1988r.). W tym okresie zaangażował się w działalność samorządową. W roku 1990 współtworzył Porozumienie Centrum – został prezesem Zarządu Wojewódzkiego tej partii w Białymstoku. W 2001 roku znalazł się wśród założycieli PIS, w którym był prezesem Podlaskiego Zarządu Regionalnego. Współpracował ściśle z Jarosławem Kaczyńskim. Był posłem trzech kadencji, a także senatorem i wicemarszałkiem senatu VI kadencji. Pochowany na cmentarz św. Rocha w Białymstoku. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
ks. Ryszard Rumianek (7.11.1947-10.04.2010)
Prof. dr hab., Rektor UKSW Święcenia kapłańskie otrzymał 28 maja 1972 z rąk Prymasa Tysiąclecia, kardynała Stefana Wyszyńskiego wraz z późniejszym błogosławionym, ks. Jerzym Popiełuszką. Odbywał specjalistyczne studia biblijne w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie oraz w Jerozolimie w Studium Biblicum Franciscanum, a także na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie uzyskał stopień doktora teologii w 1979 r. Był wicerektorem w Warszawskim Seminarium Duchownym. W1995 roku otrzymał stopień doktora habilitowanego, a w 2002- tytuł profesora r. Od 2005 był rektorem Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. wybrano go na rektora Uniwersytetu. W 2008 r. rozpoczął drugą kadencję. Ks. prof. Rumianek zdążył zostawić po sobie imponującą spuściznę: 13 książek, skrypty, tłumaczenia, ponad 50 artykułów naukowych od 1981r., liczne recenzje naukowe, a także komentarze biblijnych i publikacji o charakterze popularnym, w tym dwa przewodniki po Ziemi Świętej. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany razem z rodzicami i bratem w podwarszawskich Pyrach. Za życia odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a pośmiertnie - Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Arkadiusz Rybicki (12.01.1953-10.04.2010)
Poseł na Sejm RP Ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego jako magister historii. Początkowo był zatrudniony w charakterze archiwisty w parafiach rzymsko-katolickich w Trójmieście. Już w latach 70-tych związał się ze środowiskiem opozycyjnym Wybrzeża. W 1979 roku współtworzył Ruch Młodej Polski. Zasłynął tym, że w sierpniu 1980 roku w Stoczni Gdańskiej, wraz z Maciejem Grzywaczewskim, spisał 21 postulatów na tablicach wpisanych później na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W czasie stanu wojennego był internowany w Strzebielinku. Współpracował z Lechem Wałęsą, redagował książkę biograficzną o nim pt. „Droga nadziei”. Zajmował stanowisko szefa Zespołu Obsługi Politycznej prezydenta RP w Lecha Wałęsy. Współtworzył między innymi Partię Konserwatywną i Platformę. W rządzie Jerzego Buzka pełnił funkcję – wiceministra kultury i dziedzictwa narodowego. Był posłem dwu kadencji VI i VII. Brał udział w pracach komisji sejmowych: Kultury i Środków Przekazu oraz Mniejszości Narodowych i Etnicznych oraz kilku zespołów parlamentarnych. Został pochowany w alei zasłużonych na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a także Krzyżem Wolności i Solidarności.
Andrzej Sariusz-Skąpski (20.11.1937-10.04.2010)
Prezes Federacji Rodzin Katyńskich Był synem Bolesława Skąpskiego, prokuratora w przedwojennym Ministerstwie Sprawiedliwości, zamordowanego w Katyniu. W 1962 ukończył Wydział Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej. Wykonywał prace projektowe w zakresie inżynierii wodnej, dotyczące obwałowań i regulacji rzek, budowy zbiorników retencyjnych i przepompowni. Tatrzański Park Narodowy zawdzięcza mu powstanie i modernizację schronisk oraz towarową kolej linową do Pięciu Stawów. Od 1989r. zaangażował się w ruch Rodzin Katyńskich. Działał w Stowarzyszeniu Rodzin Ofiar Katynia Polski Południowej w Krakowie, a następnie uczestniczył w Federacji Rodzin Katyńskich, której przewodniczył od 2006r. Został odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Wojciech Seweryn (31.08.1939-10.04.2010)
Polski plastyk, autor Pomnika Katyńskiego w Chicago Jego ojciec, Mieczysław Seweryn, oficer tarnowskiego Pułku Piechoty, zamordowany przez NKWD w Katyniu. Ukończył Krakowską Akademię Sztuk Pięknych. W 1976 r. wyjechał do Chicago, by tam zrealizować „testament swojego życia” – pomnik poświęcony zbrodni katyńskiej. Pomnik poświęcony zbrodni katyńskiej, nazywany Golgotą Wschodu, został odsłonięty i poświęcony przez Prymasa Józefa Glempa w 2009 r. Pomnik przedstawia Maryję trzymającą w ramionach martwego żołnierza, a za Nią orła z rozpostartymi skrzydłami i krzyż z czarnego granitu. Odznaczony przez Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z Jego wolą został pochowany w Żabnie k. Tarnowa, obok prochów matki. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Sławomir Skrzypek (10.05.1963-10.04.2010)
Prezes Narodowego Banku Polskiego Od wczesnych lat zaangażowany w życie Kościoła i w działalność opozycyjną. W stanie wojennym internowany. Wielokrotnie prewencyjnie przesłuchiwany i zatrzymywany na 48 godzin. Ukończył Uniwersytet Śląski oraz Akademię Ekonomiczną w Krakowie. Następnie uzyskał dyplom MBA Uniwersytetu Wisconsin – La Crosse (nostryfikowany w SGH) oraz dyplom Business Management Uniwersytetu Georgetown. Będąc prezesem NBP - Advanced Management Program, University of Navarra. Pracował m. in. w Najwyższej Izbie Kontroli, Zarządzie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, IX Narodowym Funduszu Inwestycyjnym im. Eugeniusza Kwiatkowskiego, PKO SA, PKO BP SA. Pełnił też odpowiedzialne funkcje w Radach Nadzorczych, m.in. Banku Ochrony Środowiska SA, Banku Pocztowego SA, Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Telewizji Polskiej i Domu Maklerskiego BOŚ. W styczniu 2007 r. został wybrany na stanowisko Prezesa Narodowego Banku Polskiego. 10 kwietnia 2010 r. leciał do Katynia, by pokłonić się ofiarom zbrodni katyńskiej, które uhonorował specjalną emisją monet. Pochowany z honorami wojskowymi na warszawskich Powązkach Wojskowych w Kwaterze Smoleńskiej. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski i wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Miasta Warszawy”.
Leszek Solski (23.11.1935-10.04.2010)
Członek Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich W Katyniu zostali zamordowani jego ojciec Kazimierz Solski, oficer 9 Dywizjonu Artylerii Konnej Nowogródzkiej Brygady Kawalerii oraz stryj – mjr Adam Solski. Podczas wojny mieszkał z matką na warszawskiej Ochocie. Po upadku Powstania Warszawskiego trafili oboje, przez obóz w Pruszkowie, do Buchenwaldu, a następnie do obozu pracy w Lerthe koło Hanoweru. Po wojnie zamieszkali w Toruniu. Tam Leszek Solski ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. Działał w harcerstwie. Studia ukończył na Politechnice Gdańskiej. Od końca lat 80-tych działał w ramach Rodzin Katyńskich. W 1990, dzięki wsparciu pracowników Biblioteki Politechniki Gdańskiej, zorganizował w Gdańsku wystawę "Fotograficzne archiwum pamiątek po zamordowanych z Gdańskiej Rodziny Katyńskiej", którą obejrzeli m.in. Ronald i Nancy Reagan. Później był współtwórcą epitafium katyńskiego w kościele św. Brygidy w Gdańsku. Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Władysław Stasiak (15.03.1966-10.04.2010)
Polski urzędnik państwowy i samorządowy Ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Krajową Szkołę Administracji Publicznej. Piastował wiele wysokich stanowisk państwowych i samorządowych. Pracował w Najwyższej Izbie Kontroli. Pełnił funkcję zastępcy Prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego. Zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji. Był sekretarzem stanu w MSWiA, sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Był Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w gabinecie Jarosława Kaczyńskiego, Szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego, Szefem Kancelarii Prezydenta RP. Pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Odznaczenia: Kawaler Narodowego Orderu Zasługi, Krzyż Wielki Orderu Zasługi, Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej, Honorowa Odznaka GROM. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Jacek Surówka (2.07.1974-10.04.2010)
Podporucznik BOR Służbę wojskową odbył w Krakowskiej 6 Brygadzie Desantowo- Szturmowej. W 2001 roku został funkcjonariuszem w Biurze Ochrony Rządu. Studiował pedagogikę specjalną. W czerwcu 2010 miał bronić pracę magisterską. Był wolontariuszem w fundacji Centrum Rehabilitacji, Edukacji i Opieki TPD „Helenów”, zajmującej się niepełnosprawnymi dziećmi. Znał biegle trzy języki: angielski, niemiecki, hebrajski. Pasjonował się motoryzacją. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach. Jacek Surówka został pośmiertnie awansowany na stopień podporucznika. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Aleksander Szczygło (27.10.1963-10.04.2010)
Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. Był wieloletnim współpracownikiem Lecha Kaczyńskiego. W latach 1990- 1991 był asystentem Lecha Kaczyńskiego, sprawującego mandat senatora OKP. Następnie był specjalistą ds. legislacyjnych w kierowanym przez Lecha Kaczyńskiego Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, a po powołaniu Lecha Kaczyńskiego na stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli został dyrektorem gabinetu prezesa. W 1996 roku ukończył roczny kurs dla pracowników administracji publicznej z Europy Środkowej i Wschodniej na Uniwersytecie Wisconsin w USA, odbył także praktykę w Kongresie Stanów Zjednoczonych. Był doradcą Głównego Inspektora Pracy, następnie dyrektorem Departamentu w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej a w 2001 został doradcą prezesa zarządu PKO BP. Od 2001 był posłem Prawa i Sprawiedliwości. Po objęciu władzy przez PiS, w grudniu 2005 został wiceszefem MON, odpowiadał m.in. za sprawy społeczne. W 2006 roku objął urząd szefa Kancelarii Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W 2006 objął stanowisko ministra obrony narodowej. W przyspieszonych wyborach w 2007 został ponownie posłem PiS. 14 marca 2007 otrzymał nominację do Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W 2009 roku odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej. W 2010 roku odznaczony Ukraińskim Orderem „Za Zasługi” II Stopnia. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Jerzy Szmajdziński (9.04.1952-10.04.2010)
Wicemarszałek Sejmu Ukończył studia na Akademii Ekonomicznej. W latach 1973-1990 był członkiem PZPR. Jednocześnie w latach 1984-1989 był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej i w latach 1986-1989 członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. W 1989 r. został kierownikiem Wydziału Organizacyjnego KC PZPR. Po samorozwiązaniu partii przystąpił do SdRP. Od 1999 związany z Sojuszem Lewicy Demokratycznej, a w 2008 został wiceprzewodniczącym partii. W latach 1988-1990 wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Mandat poselski sprawował przez 23 lata. W Sejmie był m.in. dwukrotnie przewodniczącym Klubu Parlamentarnego SLD , przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej, w 2007 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu. Od 2001 r. w rządach Leszka Millera i Marka Belki był ministrem obrony narodowej. Pod jego kierownictwem powstał projekt ustawy zakładającej cywilną i demokratyczną kontrolę nad armią. W 2009 roku został ogłoszony kandydatem SLD w wyborach prezydenckich. Pochowany na Cmentarzu w Wilanowie. Odznaczony w 2002 roku estońskim Orderem Białej Gwiazdy I Klasy. W 2010 pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Jolanta Szymanek-Deresz (12.07.1954-10.04.2010)
Posłanka Klubu Lewica, wiceprzewodnicząca SLD W 1977 roku ukończyła Wydział Prawa i Administracji. Po zrobieniu aplikacji sądowej pracowała w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy, a po zdaniu egzaminu adwokackiego- w kancelarii adwokackiej. Od 1996 roku była członkiem Międzynarodowej Ligi Prawa Konkurencji. W latach 1997-1990 należała do PZPR. Od 2000 roku pracowała w kancelarii Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W 2005 i 2007 roku w wyborach dwukrotnie zdobyła mandat poselski. W czerwcu 2008 została wiceprzewodniczącą SLD. Specjalizowała się w sprawach międzynarodowych. Pochowana w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W 2002 roku odznaczona estońskim Orderem Białej Gwiazdy I Klasy. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Izabela Jolanta Tomaszewska (13.09.1955-10.04.2010)
Dyrektor w Kancelarii Prezydenta RP Z wykształcenia była archeologiem, pracowała naukowo jako asystent w Instytucie Archeologii i Etnologii PAN w Warszawie, prowadziła badania archeologiczne. W latach 80. i 90. XX wieku pełniła funkcję sekretarza redakcji czasopism „Archaeologia Polona” i „Archeologia Polski”. W latach 1998–2006 była pracownikiem Biura Prasowego Prezydenta Warszawy. W 2006 roku rozpoczęła pracę w Kancelarii Prezydenta RP, gdzie pełniła funkcję dyrektora Zespołu Protokolarnego Prezydenta. Jako najbliższa współpracownica Marii Kaczyńskiej, pomagała jej w organizowaniu różnych przedsięwzięć. Pochowano ją z honorami wojskowymi w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W 2009 roku otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Marek Uleryk (6.01.1975-10.04.2010)
funkcjonariusz BOR Był skoczkiem spadochronowym WKS Zawisza Bydgoszcz - dwukrotny mistrz Polski w tej dziedzinie. Udzielał się też jako instruktor spadochroniarstwa i oddał około tysiąca skoków. Zapalony wędkarz. Służył w ochronie prezydentów Aleksandra Kwaśniewskiego i Lecha Kaczyńskiego, następnie dbał o bezpieczeństwo małżonki prezydenta Marii Kaczyńskiej. Studiował ekonomię. Pośmiertnie awansowany na pierwszy stopień oficerski podporucznika Biura Ochrony Rządu, odznaczony „Honorową Odznaką BOR” i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu parafii pw. św. Jakuba Apostoła w Dziewierzewie.
Anna Walentynowicz (15.08.1929-10.04.2010)
Założycielka Wolnych Związków Zawodowych Pochodziła z Wołynia. W wieku 10 lat została sierotą, w 1941 roku dotarła do Warszawy, następnie do Gdańska. W listopadzie 1950 roku rozpoczęła pracę w Stoczni Gdańskiej, gdzie pracowała aż do 1991 roku. Anna Walentynowicz była aktywną działaczką społeczną. Działając zawsze otwarcie, odznaczała się szczególną odwagą. Będąc nawet w trudnej sytuacji materialnej zawsze niosła pomoc innym, narażając się niejednokrotnie na prześladowania i aresztowania. W 1978 roku została jedną ze współzałożycieli Wolnych Związków Zawodowych, przez co szczególnie była szykanowana przez Służby Bezpieczeństwa. 8 sierpnia 1980 roku, pół roku przed osiągnięciem wieku emerytalnego, Annę Walentynowicz zwolniono z pracy, co wywołało strajk robotników. Podczas tego strajku powstał NSZZ „Solidarność”. Pierwszym postulatem strajkujących było przywrócenie Anny Walentynowicz do pracy. W czasie stanu wojennego Anna Walentynowicz była internowana. Oskarżona o organizowanie strajku w grudniu 1981 roku, została skazana na 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu. Aresztowana w 1983 za próbę wmurowania tablicy upamiętniających górników z kopalni „Wujek”. Po zabójstwie ks. Jerzego Popiełuszki była inicjatorką protestu głodowego, a na znak sprzeciwu zwróciła Radzie Państwa wszystkie swoje krzyże zasługi: dwa brązowe, jeden srebrny i złoty. W 2006 roku Instytut Pamięci Narodowej ujawnił, iż Anna Walentynowicz była inwigilowana przez ponad 100 funkcjonariuszy i tajnych pracowników SB, a w 1981 roku przez funkcjonariuszy SB miała być podjęta próba zabójstwa Anny Walentynowicz. Anna „Solidarność” – taki przydomek nadał jej Krzysztof Wyszkowski podczas uroczystości z okazji obchodów 80. urodzin Anny Walentynowicz. I jest to zapewne najbardziej trafne określenie kobiety, która w całości poświęciła się działalności społecznej. Przez całe życie niezłomnie walczyła o sprawiedliwość i prawa wszystkich prześladowanych, pomimo to, iż niejednokrotnie była aresztowana, szykanowana, zatrzymywana, rewidowana, zastraszana groźbami zwolnienia z pracy. 3 maja 2006 roku za swoją działalność została odznaczona Orderem Orła Białego. 10 grudnia 2009 otrzymała "za odwagę w występowaniu w obronie podstawowych wartości i prawd nawet wbrew zdaniu i poglądom większości" nagrodę im. Pawła Włodkowica. Odznaczona między innymi: Orderem Odrodzenia Polski, Brązowym, Srebrnym oraz Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Polonia Mater Nostra Est oraz Krzyżem Solidarności Walczącej. W 2005 roku od Amerykańskiej Fundacji Pamięci Ofiar Komunizmu otrzymała Medal Wolności Trumana-Reagana. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowana na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu.
Teresa Walewska-Przyjałkowska (10.09.1937-10.04.2010)
Wiceprezes Fundacji „Golgota Wschodu” Naukowiec i działaczka społeczna. Posiadała stopień naukowy doktora inżyniera i specjalizowała się w automatyce i robotyce przemysłowej. Na początku lat 90. założyła, a od 1997 była prezesem Stowarzyszenia Krzewienia Kultu św. Andrzeja Boboli. Organizowała pielgrzymki jego śladami. Poprzez działalność w życiu kościelnym poznała ks. Zdzisława Peszkowskiego, ocalałego z Katynia, wraz z którym działała w ramach fundacji "Golgota Wschodu". Po śmierci ks. Peszkowskiego w 2007 r., kierowała fundacją. Organizowała spotkania i konferencje naukowe poświęcone zbrodni katyńskiej. Pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zbigniew Wassermann (17.09.1949-10.04.2010)
Poseł na Sejm RP W 1972 roku, po ukończeniu studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, rozpoczął pracę w prokuraturze. W kolejnych latach był prokuratorem w Chrzanowie, Jaworznie, Brzesku i w Krakowie. Do 1989 r. pracował na stanowisku prokuratora w Prokuraturze Rejonowej Kraków-Krowodrza. W latach 80. uczestniczył w krakowskim duszpasterstwie prawników. W latach 1989–1991 był zastępcą szefa Prokuratury Wojewódzkiej w Krakowie. W tym samym czasie zasiadał w Komisji ds. Weryfikacji Pracowników Służby Bezpieczeństwa w Krakowie. W 1993 r. otrzymał stanowisko prokuratora Krakowskiej Prokuratury Apelacyjnej i jej rzecznika prasowego. Od 1992 r. był członkiem krakowskich władz Stowarzyszenia Polskich Prawników Katolickich, a w latach 1995–2000 wchodził w skład jego rady naczelnej. W 2000 r. pełnił obowiązki prokuratora krajowego. W 2001 r. zaangażował się w działalność Prawa i Sprawiedliwości. 23 września 2001 r. został posłem na Sejm IV kadencji z listy PiS w okręgu krakowskim. Był zastępcą przewodniczącego Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz przewodniczącym Komisji do spraw Służb Specjalnych. Był też wiceprzewodniczącym Komisji Śledczej w sprawie PKN Orlen. W kolejnych wyborach parlamentarnych został ponownie wybrany do Sejmu. W rządzie pełnił funkcję ministra, koordynatora służb specjalnych. W wyborach parlamentarnych w 2007 r. po raz trzeci uzyskał mandat poselski. Od listopada 2009 r. zasiadał w Komisji śledczej ds. tak zwanej afery hazardowej. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany na cmentarzu na krakowskich Bielanach.
Wiesław Woda (17.08.1946-10.04.2010)
Poseł na Sejm RP Ukończył studia na Akademii Rolniczej w Krakowie. W latach 1975–1987 był prezesem zarządu wojewódzkiego kółek rolniczych w Krakowie. Zasiadał w Radzie Narodowej miasta Krakowa. Od roku 1987 do roku 1990 był wiceprezydentem Krakowa, a następnie wicewojewodą krakowskim. Przez dwa lata kierował krakowskim biurem Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Od 1994 do 1997 był wojewodą tarnowskim. Funkcję posła po raz pierwszy pełnił jako przedstawiciel ZSL w tzw. Sejmie kontraktowym. Od 1991 do 1993 był członkiem Trybunału Stanu. Od 1997 r. sprawował mandat poselski, reprezentując Polskie Stronnictwo Ludowe. W latach 2007–2009 był członkiem Rady Służby Publicznej przy Prezesie Rady Ministrów. W 2009 r. został powołany na członka Rady Służby Cywilnej. Był prezesem zarządu oddziału wojewódzkiego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP oraz prezesem zarządu wojewódzkiego PSL w Małopolsce. W 1988 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Edward Wojtas (1.03.1955-10.04.2010)
Poseł na Sejm RP W 1979 r. ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W wieku 21 lat zapisał się do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, następnie wstąpił d Polskiego Stronnictwa Ludowego. Od 2005 r. stał na czele zarządu wojewódzkiego PSL. W latach 1995–1997 był zastępcą dyrektora Wydziału Zdrowia w Lubelskim Urzędzie Wojewódzkim, potem przez rok pracował jako dyrektor generalny tego urzędu. W latach 1998–2007 pełnił funkcję radnego sejmiku województwa lubelskiego. Od października 1998 do grudnia 2002 był członkiem zarządu województwa lubelskiego. Przez ponad rok był też marszałkiem województwa lubelskiego. W 2000 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W wyborach parlamentarnych w 2007 r. uzyskał mandat poselski z listy PSL. Pochowany na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Paweł Wypych (20.02.1968-10.04.2010)
Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta RP Był absolwentem Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji oraz Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, a także studiów podyplomowych – w zakresie organizacji pomocy społecznej na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego oraz w zakresie zarządzania w administracji publicznej w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania im. L. Koźmińskiego. Był też absolwentem Szkoły Praw Człowieka Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Od roku 1987 był działaczem harcerskim, a w latach 1993–1994, w stopniu harcmistrza, był komendantem Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy ZHR. Od 30 listopada 2005 do 7 sierpnia 2006 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, będąc Pełnomocnikiem Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Od 7 lutego 2007 do 1 czerwca 2007 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, następnie do 26 listopada 2007 był prezesem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. 11 grudnia 2007 został doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. pracy i polityki społecznej, a 30 kwietnia 2009 sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta ds. społecznych. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej – AD AMICUM.
Stanisław Zając (1.05.1949-10.04.2010)
Senator RP Po ukończeniu studiów na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego pracował jako sędzia, następnie został adwokatem. Był doradcą NSZZ „Solidarność” w stanie wojennym oraz obrońcą i pełnomocnikiem w procesach politycznych. Członek ZChN w latach 1992-2005, prezes Zjednoczenia (2000-2002). Następnie członek AWS, a od 2006 członek PiS. Jako poseł na Sejm RP I, III, V i VI kadencji , był autorem wielu uchwał, ustaw i interpelacji. Od 1997 do 2001 był wicemarszałkiem Sejmu. W latach 2008-2010 pełnił mandat senatora VII kadencji, był przewodniczącym Klubu PiS w Senacie oraz przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej. Został pochowany na cmentarzu w Jaśle. Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Srebrnym i Złotym Medalem za „Zasługi dla obronności kraju.
Janusz Zakrzeński (8.03.1936-10.04.2010)
Aktor W 1960 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, początkowo występował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, następnie w Teatrze Polskim, Teatrze Nowym i Teatrze Narodowym w Warszawie. Był przede wszystkim aktorem teatralnym, ale także filmowym i telewizyjnym oraz znakomitym piosenkarzem, występował w radiu, często użyczał głosu bohaterom bajek. Wykładał w krakowskiej PWST, w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie, a także współpracował z Wyższą Szkołą Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Znany głównie jako odtwórca roli marszałka Józefa Piłsudskiego w filmie Polonia Restituta, czy Benedykta Korczyńskiego w Nad Niemnem. Postać marszałka Piłsudskiego często odtwarzał przy okazji obchodów Święta Niepodległości. Bym autorem między innym książki „Moje spotkania z Marszałkiem”. Był wieloletnim członkiem Związku Piłsudczyków. Był nagrodzony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi, Orderem „Zasłużony dla narodu i Kościoła”, Nagrodą „Ambasador Sybiraków”, Krzyżem Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Nagrodą „Ambasador Sybiraków" oraz pośmiertnie – Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze - Gloria Artis”. Został pochowany na warszawskich Powązkach.
Artur Ziętek (12.10.1978- 10.04.2010)
kapitan, pilot Sił Powietrznych RP Ukończył Liceum Lotnicze, a następnie Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych w Dęblinie. Bardzo dobrze się uczył. Od 2007 roku służył jako starszy pilot klucza lotniczego eskadry lotniczej w 36 Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego. Miał 1069 wylatanych godzin, w tym 60 na Tu-154M. W styczniu 2010 roku dwukrotnie uczestniczył w niesieniu pomocy humanitarnej ofiarom tragicznego trzęsienia ziemi na Haiti. Został pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu na Firleju w Radomiu. Awansowany pośmiertnie do stopnia kapitana. Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju.
Gabriela Zych (31.05.1941-20.04.2010)
Przedstawicielka Federacji Rodzin Katyńskich Wraz z mężem Leszkiem Zychem była współzałożycielką Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich w Kaliszu, a po jego śmierci była prezesem Stowarzyszenia. Była inicjatorką budowy pomnika ofiar ludobójstwa katyńskiego w Kaliszu. Jej mąż był synem zamordowanego w Katyniu zawodowego oficera, kpt. Stefana Zycha. W 2005 roku odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, a pośmiertnie – Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Została pochowana na cmentarzu w Kaliszu. W przeddzień katastrofy posadziła w Kaliszu Dęby Pamięci ku czci ofiar Katynia oraz odsłoniła tablicę pamiątkową zamordowanego w Katyniu gen. Mieczysława Smorawińskiego.
Tadeusz Lutoborski (6.06.1926-10.04.2010)
Prezes Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie, prawnik, dr ekonomii Jego ojciec Adam, bankowiec, podporucznik rezerwy, oficer 46. Pułku Ułanów, aresztowany przez Sowietów i osadzony w Kozielsku, zamordowany w Katyniu w kwietniu 1940 roku. Matka Wacława z domu Rząca, aresztowana przez Sowietów w czasie próby odwiedzenia męża w obozie, została przekazana przez NKWD do gestapo w Warszawie, torturowana na Szucha, zwolniona i ponownie aresztowana za pomoc Żydom w 1944 r., następnie wywieziona do obozu Bergen- Belsen, gdzie zmarła w 1945. Tadeusz Lutoborski był członkiem AK od 1943 roku, uczęszczał na tajne komplety do Gimnazjum Górskiego, miesiąc przed wybuchem Powstania zdał maturę. W Powstaniu Warszawskim brał udział w ramach IV Obwodu AK „Reduty Kaliskiej”. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim i ekonomię w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Pracował kolejno na UW, na Uniwersytecie Łódzkim, w Instytucie Koniunktur i Cen w Ministerstwie Handlu Zagranicznego, następnie był attaché ekonomicznym w Biurze Radcy Handlowego w Maroku, wykładał ekonomię na uniwersytecie w Annabie. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach w Warszawie. 16 kwietnia 2010 r pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Barbara Maciejczyk (26.08.1981-10.04.2010)
Stewardesa Pracownik 36 Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego im Obrońców Warszawy. Ukończyła Wydział Filologii Słowiańskiej na Uniwersytecie Warszawskim, Wyższą Szkołę Komunikowania i Mediów Społecznych w Warszawie oraz Studium Zarządzania Zasobami Ludzkimi. Od stycznia 2007 r. pracowała w 36 Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego. O lataniu marzyła od dziecka. Wylatała ok. 1397 godzin. W czasie lotu do Smoleńska pełniła funkcję szefowej pokładu. Zginęła w wieku 29 lat. Została pochowana w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Odznaczona pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Barbara Mamińska (10.11.1957-10.04.2010)
Dyrektor Biura Kadr i Odznaczeń Kancelarii Prezydenta RP Działała w opozycji solidarnościowej na Lubelszczyźnie. Ukończyła AWF w Krakowie na kierunku rehabilitacji ruchowej. Kierowała sekcją Ośrodka Studiów Amerykańskich UW. Następnie była rzecznikiem prasowym i dyrektorem generalnym w Krajowym Urzędzie Pracy. Później pracowała jako dyrektor Biura Spraw Pracowniczych w Dyrekcji Generalnej PKP. W latach 2002- 2005 pracowała w stołecznym Ratuszu, gdy prezydentem Warszawy był Lech Kaczyński. Żona Krzysztofa Mamińskiego, działacza kolejowej Solidarności. Ślubu cywilnego udzielił im osobiście ówczesny prezydent Warszawy - Lech Kaczyński. Pochowana w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Odznaczona portugalskim Orderem Zasługi w stopniu Wielkiego Oficera. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Bożena Mamontowicz- Łojek (22.12.1937-10.04.2010)
Prezes Polskiej Fundacji Katyńskiej Założycielka Warszawskiej Rodziny Katyńskiej, historyk teatru, teatrolog, działaczka społeczna. Urodzona 22 grudnia 1937 roku. Skończyła Państwową Szkołę Baletową w Warszawie. Była tancerką Centralnego Zespołu Wojska Polskiego oraz scen operowych w Warszawie i Łodzi. Występowała w Zespole Pieśni i tańca „Mazowsze”. W 1966 roku ukończyła Uniwersytet Warszawski i obroniła doktorat w Katedrze Dziejów Oświaty i Kultury UW. Zajmowała się historią polskiego teatru i baletu oraz choreografią, opublikowała kilka książek i artykułów. Była żoną historyka Jerzego Łojka, którego ojciec Leopold Łojek został zamordowany w Katyniu. Przez lata walczyła o ujawnienie prawdy o katyńskim mordzie. Była współzałożycielką Rodzin Katyńskich, założycielką Warszawskiej Rodziny Katyńskiej w 1988 roku, współzałożycielką i prezesem Polskiej Fundacji Katyńskiej, współzałożycielką i sekretarzem Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej, wydawała Zeszyty Katyńskie. W 1989 roku ustanowiła Nagrodę im. Jerzego Łojka. Pochowana w grobowcu rodziny Łojków na Starych Powązkach w Warszawie. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
| Cofnij |